دهند به صبر و رضا .
قرّاء در او خلاف كردند . عامهء قرّاء خواندند : * ( يَهْدِ قَلْبَه ) * ، به فتح « يا » و « با » ، و اين اختيار ابو عبيده است و ابو حاتم . و سلمى خواند : « يهدى قلبه » به ضمّ « يا » و « با » بر فعل مجهول ، و طلحه بن مصرّف خواند : « نهد قلبه » به « نون » و فتح « با » ( 1 ) على التّعظيم ، و عكرمه خواند : « يهدأ قلبه » به همزه ( 2 ) و رفع « با » من الهدء و هو السّكون ، [ يعنى ] ( 3 ) دلش ساكن شود . بعضى ديگر [ خواندند ] ( 4 ) : « يهدا قلبه » به تخفيف همزه من الهدؤ أيضا . * ( وَاللَّه بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيمٌ ) * ، و خداى تعالى بر همه چيزى عالم است .
* ( وَأَطِيعُوا اللَّه وَأَطِيعُوا الرَّسُولَ ) * ، گفت : اطاعت داريد خداى را و رسول را .
* ( فَإِنْ تَوَلَّيْتُمْ ) * ، اگر بر گرديد و پشت بر فرمان خداى كنيد ، * ( فَإِنَّما عَلى رَسُولِنَا الْبَلاغُ الْمُبِينُ ) * ، بر پيغمبر ما آن است كه پيغام برساند و بيان كند .
* ( اللَّه لا إِله إِلَّا هُوَ ) * ، آنگه گفت : خداى تعالى آن است كه بجز او خدايى نيست . * ( وَعَلَى اللَّه فَلْيَتَوَكَّلِ الْمُؤْمِنُونَ ) * ، و بر خداى توكّل كنند ( 5 ) مؤمنان .
* ( يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِنَّ مِنْ أَزْواجِكُمْ وَأَوْلادِكُمْ ) * ، آيت در شان قومى آمد كه خواستند كه هجرت كنند ، دوستى زن و فرزند و اسباب و اموال دامن ايشان گرفت . چون خواستندى كه ( 6 ) هجرت كنند خويشان و فرزندان او گفتندى ( 7 ) به خداى بر تو كه مكّه را رها نكنى و زن و فرزند و مال . و آن جا بى خان و مان و مسكن و محتاج باشى ( 8 ) ، و ما بر فراق تو صبر نداريم و با تو نمىتوانيم آمدن .
بهرى را رقّتى پديد آمدى ، مقام كردندى و هجرت نكردندى . خداى تعالى اين
هامش
( 1 ) . آد ، كا : به نون و نصب قلبه .
( 2 ) . آد و ديگر نسخه بدلها : به همزه .
( 4 - 3 ) . اساس : ندارد ، با توجّه به آد ، كا افزوده شد .
( 5 ) . آد و ديگر نسخه بدلها : توكّل كنانند .
( 6 ) . آد و ديگر نسخه بدلها : خواستند كه .
( 7 ) . آد و ديگر نسخه بدلها : هجرت كنند ايشان گفتندى .
( 8 ) . آد و ديگر نسخه بدلها : مىباشى .