مضمر است . و « اذا » جواب و جزا بود ، و او را دو حالت بود : حالت اعمال و حالت الغاء ، و در اين جايگاه ملغى است براى آن كه در ميان مبتدا و خبر اوفتاد ( 1 ) .
الَّذِينَ آتَيْناهُمُ الْكِتابَ يَعْرِفُونَه كَما يَعْرِفُونَ أَبْناءَهُمْ وَإِنَّ فَرِيقاً مِنْهُمْ لَيَكْتُمُونَ الْحَقَّ وَهُمْ يَعْلَمُونَ ‹ 146 › الْحَقُّ مِنْ رَبِّكَ فَلا تَكُونَنَّ مِنَ الْمُمْتَرِينَ ‹ 147 › وَلِكُلٍّ وِجْهَةٌ هُوَ مُوَلِّيها فَاسْتَبِقُوا الْخَيْراتِ أَيْنَ ما تَكُونُوا يَأْتِ بِكُمُ اللَّه جَمِيعاً إِنَّ اللَّه عَلى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ ‹ 148 › وَمِنْ حَيْثُ خَرَجْتَ فَوَلِّ وَجْهَكَ شَطْرَ الْمَسْجِدِ الْحَرامِ وَإِنَّه لَلْحَقُّ مِنْ رَبِّكَ وَمَا اللَّه بِغافِلٍ عَمَّا تَعْمَلُونَ ‹ 149 › وَمِنْ حَيْثُ خَرَجْتَ فَوَلِّ وَجْهَكَ شَطْرَ الْمَسْجِدِ الْحَرامِ وَحَيْثُ ما كُنْتُمْ فَوَلُّوا وُجُوهَكُمْ شَطْرَه لِئَلَّا يَكُونَ لِلنَّاسِ عَلَيْكُمْ حُجَّةٌ إِلَّا الَّذِينَ ظَلَمُوا مِنْهُمْ فَلا تَخْشَوْهُمْ وَاخْشَوْنِي وَلأُتِمَّ نِعْمَتِي عَلَيْكُمْ وَلَعَلَّكُمْ تَهْتَدُونَ ‹ 150 ›
آنان كه ما داديم ايشان را كتاب بشناسند او را چنان كه بشناسند پسران خود را ، و جماعتى از ايشان پنهان مىكنند حقّ را و ايشان مىدانند .
[ 166 - ر ]
حق از خداى تست ، مباش از جملهء شك كنندگان .
و هر كسى را قبله اى بود كه او روى به آن آرد بشتابيد به خيرات هر كجا باشى ، بيارد شما را خداى بهم كه خداى بر همه چيزى قادر است .
و از آن جا كه بيرون شوى روى فراز كن ( 2 ) به جانب مسجد الحرام و آن حقّ است از خداى تو ، و نيست خداى غافل از آنچه شما مىكنى .
[ 166 - پ ]
و از آن جا كه بيرون شوى روى فراز كن ( 3 ) به جانب مسجد الحرام يعنى مسجد مكّه ، و هر كجا باشى روى فراز كنى به جانب او تا ( 4 ) نباشد مردمان را بر شما حجّتى مگر آنان كه ستمكار ( 5 ) باشند از ايشان ، مترسى از ايشان و بترسى از من و تا تمام كنم نعمتم بر شما و تا مگر شما راه يافته شوى .
هامش
( 1 ) . دب ، آج ، لب ، فق ، مب ، مر : افتاد .
( 2 ) . همهء نسخه بدلها : ندارد .
( 3 ) . لب : فراز كنى .
( 4 ) . آج ، لب او .
( 5 ) . آج ، لب : ستمكاره .