[ سوره النساء ‹ 4 › : آيه 64 ]
وَ ما أَرْسَلْنا مِنْ رَسُولٍ إِلَّا لِيُطاعَ بِإِذْنِ اللَّه وَلَوْ أَنَّهُمْ إِذْ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ جاؤُكَ فَاسْتَغْفَرُوا اللَّه وَاسْتَغْفَرَ لَهُمُ الرَّسُولُ لَوَجَدُوا اللَّه تَوَّاباً رَحِيماً ‹ 64 ›
ترجمه :
64 - ما هيچ پيامبرى را نفرستاديم مگر به اين منظور كه به فرمان خدا از وى اطاعت شود ، و اگر اين مخالفان هنگامى كه به خود ستم مىكردند ( و فرمانهاى خدا را زير پا مىگذاردند ) به نزد تو مىآمدند و از خدا طلب آمرزش مىكردند و پيامبر هم براى آنها استغفار مىكرد خدا را توبه پذير و مهربان مىيافتند .
تفسير :
قرآن در آيات گذشته مراجعه به داوران جور را شديدا محكوم نمود ، در اين آيه به عنوان تاكيد اين سخن مىگويد : پيامبرانى را كه ما مىفرستاديم همه براى اين بودهاند كه به فرمان خدا از آنها اطاعت شود و هيچگونه مخالفتى نسبت به آنها انجام نگردد ( * ( وَما أَرْسَلْنا مِنْ رَسُولٍ إِلَّا لِيُطاعَ بِإِذْنِ اللَّه ) * . )
زيرا آنها هم رسول و فرستاده خدا بودهاند و هم رئيس حكومت الهى ، بنا بر اين مردم موظف بودهاند هم از نظر بيان احكام خداوند و هم از نظر چگونگى اجراى آن از آنها پيروى كنند ، و تنها به ادعاى ايمان قناعت نكنند .
از اين جمله به خوبى استفاده مىشود كه هدف از فرستادن پيامبران ، اطاعت و فرمانبردارى كردن همه مردم بوده است ، حال اگر بعضى از مردم از آزادى خود سوء استفاده كردند و اطاعت ننمودند ، تقصير متوجه خود آنها است ، بنا بر اين آيه فوق عقيده جبريون را كه مىگويند بعضى از مردم از آغاز موظف به اطاعت ، و بعضى محكوم به عصيان و مخالفت هستند نفى مىكند .
ضمنا از تعبير باذن اللَّه استفاده مىشود كه پيامبران الهى هر چه دارند از ناحيه خدا است و به عبارت ديگر وجوب اطاعت آنها بالذات نيست ، بلكه آن هم به فرمان