مرتكب شده است « ( * ( وَمَنْ يُشْرِكْ بِاللَّه فَقَدِ افْتَرى إِثْماً عَظِيماً ) * ) ( 1 ) اين آيه از آياتى است كه افراد موحد را به لطف و رحمت پروردگار دلگرم مىسازد ، زيرا در اين آيه خداوند امكان بخشش گناهان را غير از شرك بيان كرده است ، و طبق روايتى كه مرحوم طبرسى در مجمع البيان از امير مؤمنان على ع نقل كرده ، اين آيه اميدبخشترين آيات قرآن است (
ما فى القرآن آية ارجى عندى من هذه الاية
) . و به گفته ابن عباس « اين آيه از جمله آياتى است كه خداوند در سوره نساء بيان كرده و براى افراد با ايمان بهتر است از آنچه خورشيد بر آن مىتابد » .
زيرا افراد بسيارى هستند كه مرتكب گناهان عظيمى مىشوند و براى هميشه از رحمت و آمرزش الهى مايوس مىگردند ، و همان سبب مىشود كه در باقيمانده عمر ، راه گناه و خطا را با همان شدت بپيمايند ، ولى اميد به آمرزش و عفو خداوند وسيله مؤثر باز دارنده اى نسبت به آنان در برابر گناه و طغيان مىگردد ، بنا بر اين آيه در واقع يك مسئله تربيتى را تعقيب مىكند .
هنگامى كه مىبينيم ( طبق گفته بعضى مفسران و پاره اى از روايات كه در ذيل آيه نقل شده ) افراد جنايتكارى همچون « وحشى » قاتل افسر رشيد اسلام حمزة بن عبد المطلب عموى پيامبر ص با نزول اين آيه ايمان مىآورد و دست از جنايات خود مىكشد ، اين اميدوارى براى ديگر گناهكاران پيدا مىشود ، كه از رحمت پروردگار مايوس نشوند و بيش از آنچه گناه كردهاند خود را آلوده نسازند .
ممكن است گفته شود كه اين آيه در عين حال مردم را به گناه تشويق مىكند ، زيرا وعده آمرزش « همه گناهان غير از شرك » در آن داده شده است .
هامش
( 1 ) - افتراء از ماده فرى ( بر وزن فرد ) در اصل به معنى قطع كردن است و از آنجا كه اگر بخشى از چيز سالمى را قطع كنند ، فاسد و خراب مىشود به معنى هر كار خلاف و از جمله شرك و دروغ و تهمت مىباشد .