شان نزول :
در بسيارى از تفاسير اسلامى در ذيل آيه چنين نقل شده : كه يهود و نصارى براى خود امتيازاتى قائل بودند و همانطور كه در آيات قرآن نقل شده گاهى مىگفتند « ما فرزندان خدائيم » و گاهى مىگفتند : « بهشت مخصوص ما است و غير از ما ، در آن راهى ندارد » ( آيه 18 سوره مائده و آيه 111 سوره بقره ) آيات فوق نازل شد و به اين پندارهاى باطل پاسخ گفت .
تفسير : خودستايى
* ( أَ لَمْ تَرَ إِلَى الَّذِينَ يُزَكُّونَ أَنْفُسَهُمْ ) * ( 1 ) .
در اين آيه اشاره به يكى از صفات نكوهيده شده كه گريبانگير بسيارى از افراد و ملتها مىشود و آن خودستايى و خويشتن را پاك نشان دادن و فضيلت براى خود ساختن است ، آيه مىگويد : « آيا نديدى كسانى را كه خودستايى مىكنند » . . .
سپس مىفرمايد : « خداوند هر كه را بخواهد مىستايد » ( * ( بَلِ اللَّه يُزَكِّي مَنْ يَشاءُ ) * ) .
و تنها او است كه از روى حكمت و مشيت بالغه بدون كم و زياد ، افراد را طبق شايستگيهايى كه دارند ، مدح و ستايش مىكند و هرگز به هيچ كس ، سر سوزنى
هامش
( 1 ) - يزكون از ماده « تزكيه » به معنى پاك شمردن و پاك معرفى كردن است ، گاهى نيز به معنى پاك نمودن و تربيت كردن و رشد دادن نيز آمده است ، و در حقيقت به معنى پاك نمودن است كه اگر جنبه عملى داشته باشد پسنديده و اگر تنها با سخن و ادعا باشد نكوهيده است .