امّتى معترف به خدا و حنيف بود و از مشركان نبود » ؛ بقره / 238 :
« حافِظُوا عَلَى الصَّلَواتِ وَ الصَّلاةِ الْوُسْطى وَ قُومُوا لِلَّهِ قانِتِينَ »
« نسبت به نماز و نماز ميانه مراقبت كنيد و با اعتراف به خدا براى او برخيزيد » ؛ آل عمران / 17 :
« الصَّابِرِينَ وَ الصَّادِقِينَ وَ الْقانِتِينَ وَ الْمُنْفِقِينَ وَ الْمُسْتَغْفِرِينَ بِالْأَسْحارِ »
« پايداران ، راستگويان ، اقرار كنندگان ، انفاق كنندگان و مغفرت جويان سحرها » ؛ تحريم / 12 :
« وَ مَرْيَمَ ابْنَتَ عِمْرانَ الَّتِي أَحْصَنَتْ فَرْجَها فَنَفَخْنا فِيهِ مِنْ رُوحِنا وَ صَدَّقَتْ بِكَلِماتِ رَبِّها وَ كُتُبِهِ وَ كانَتْ مِنَ الْقانِتِينَ »
« و مريم دختر عمران كه دامن خويش پاك داشت .
پس ما از روح خود در آن دميديم و كلمات و كتب پروردگارش را تصديق كرد و از اعتراف كنندگان بود » ؛ النساء / 34 :
« فَالصَّالِحاتُ قانِتاتٌ حافِظاتٌ لِلْغَيْبِ بِما حَفِظَ اللَّهُ »
« پس زنان شايسته ، فرمانبردارند و در غيبت شوى عفيفند و فرمان خداى را نگاه مىدارند » .
باضافهء آيات : احزاب / 35 ، و تحريم / 5 .
اين مادّه يك بار ديگر نيز به صيغه فعل در آيه احزاب / 31 ، خطاب به زنان پيامبر ، آمده است :
« وَ مَنْ يَقْنُتْ مِنْكُنَّ لِلَّهِ وَ رَسُولِهِ وَ تَعْمَلْ صالِحاً نُؤْتِها أَجْرَها مَرَّتَيْنِ »
« و هر كدام از شما كه به خدا و رسول او اقرار داشته باشد و عمل صالح به جاى آورد او را دو بار پاداش دهيم » .
تفسير « قنوت » به « اقرار » تنها صورت تقريب به ذهن دارد و دربارهء آن از اين نكته غافل نمىمانيم كه اقرار ، غالبا از الزام ناشى مىشود و مىتواند نيز از روى تقيّه و يا ترس باشد ، در حالى كه قنوت تنها از خشوعى صادقانه ناشى مىگردد ؛ و گواه آن اين كه در قرآن كريم قنوت تنها در برابر خداوند و رسول او به كار رفته و به مؤمنان برگزيدهء پرستشگر اسناد داده شده است .
تفاوت جوهرى قنوت و اقرار آن است كه قنوت از افعال دل مىباشد ، همانند خشوع و تقوا ؛ در حالى كه اقرار چنين نيست . در قرآن كريم كلمه اقرار در دو آيهء ذيل آمده است :
بقره / 84 : خطاب به بنى اسرائيل دربارهء نقض پيمانى كه پس از اقرار ، مرتكب آن شدند :
« وَ إِذْ أَخَذْنا مِيثاقَكُمْ لا تَسْفِكُونَ دِماءَكُمْ وَ لا تُخْرِجُونَ أَنْفُسَكُمْ مِنْ دِيارِكُمْ ثُمَّ أَقْرَرْتُمْ وَ أَنْتُمْ تَشْهَدُونَ * ثُمَّ أَنْتُمْ هؤُلاءِ تَقْتُلُونَ أَنْفُسَكُمْ وَ تُخْرِجُونَ فَرِيقاً مِنْكُمْ مِنْ دِيارِهِمْ تَظاهَرُونَ عَلَيْهِمْ بِالْإِثْمِ وَ الْعُدْوانِ »
« و آن هنگام كه از شما پيمان ستانديم كه خون هم مريزيد