خود كه مركب از ده هزار و يا بيشتر است رهسپار مدينه مىگردد ، امام باقر ( ع ) فرمود :
« با قائم براساس كتاب خدا و سنت رسول در مكّه بيعت مىكنند و امام فرمانروائى را از ناحيهء خود در مكه مىگمارد و آنگاه راهى مدينه مىشود در بين راه به وى خبر مىرسد كه نمايندهء او را كشتهاند امام به مكه بازمىگردد و فقط قاتل و يا قاتلان او را به هلاكت مىرساند . » « 1 »
از امام صادق ( ع ) منقول است كه فرمود :
« او اهل مكه را با حكمت و موعظهء نيكو ، به حق دعوت مىكند و آنها اطاعت مىكنند و آنگاه مردى از خاندان خود را بعنوان نمايندهء خويش بر آنها مىگمارد و آهنگ مدينه مىنمايد . همين كه امام از مكه خارج مىگردد به نمايندهء او حملهور مىشوند ، ازاينرو امام بسوى آنها بازمىگردد آنان سرافكنده و گريان و زارىكنان نزد امام مىشتابند و مىگويند :
اى مهدى آل محمد ! توبه توبه ( از كرده خود پشيمانيم از ما در گذر ) در اين وقت امام آنها را موعظه نموده و اعلان خطر مىنمايد و از تبهكاريها برحذر مىدارد و نمايندهاى ديگر را از ميان آنها انتخاب نموده و سپس رهسپار مدينه مىگردد « 2 » » .
البته اين روايت ، اشارهاى به جنبشى كه با امام در مكه درگير مىشود ندارد و در روايت اوّل كه مىگويد : قاتلان را مىكشد ممكن است مراد از آن افرادى باشند كه نمايندهء وى را در مكه كشتهاند .
امام ( ع ) در سر راه خود به مدينه ، از محل فرورفتن لشكر سفيانى در زمين ، عبور مىكند ، چنان كه روايتى در تفسير عياشى از امام باقر ( ع ) نقل شده كه فرمود :
« وقتى مردى از آنان ( آل محمد ) در حالى كه سيصد و سيزده تن او را همراهى مىكنند و پرچم پيامبر ( ص ) را با خود دارد ، آهنگ مدينه مىنمايد تا اينكه ( به محلى مىرسند ) امام مىفرمايد : اينجا محل فرورفتن لشكريانى در زمين به فرمان خداست و اين آيهاى است ( مربوط به آنان ) كه خداوند فرمود : « آيا كسانى كه بديها را مكر و حيله نمودند ، ايمن شدند كه زمين آنان را فروبرد و يا از ناحيهاى كه نمىدانند برايشان عذاب بيايد و يا آنها
هامش
( 1 ) - بحار ج 52 ص 308 .
( 2 ) - بحار ج 53 ص 11 .