را دربر گيرد ، در حال رفتوآمدشان كه عاجزكنندگان نباشند . » « 1 »
آزادسازى مدينهء منّوره و حجاز
بنابر بعضى روايات حضرت مهدى ( ع ) بر خلاف مكّه ، در مدينهء منوّره درگير چندين نبرد خواهد شد . از امام باقر ( ع ) نقل شده است كه در روايتى طولانى چنين فرمود :
« آنگاه كه وارد مدينه مىشود ، قريش از آنها نهان مىگردند ، اين گفتهء على بن ابيطالب ( ع ) دربارهء آنهاست : به خدا سوگند قريش دوست دارند كه كاش من هرچند به اندازهء زمان كشتن ماده شترى ، نزد آنان بودم در برابر كل دارائى آنها و آنچه را كه خورشيد بر آن مىتابد ، سپس امام اقدامى انجام مىدهد و حادثهاى بوجود مىآورد ، چون حادثه پديد آمد قريش گويد : ما را نزد اين طاغى ببريد ، سوگند به خدا اگر او محمّدى و علوى و فاطمى بود دست به اين عمل نمىيازيد ، آنگاه خداوند قريشيان را تسليم حضرت مهدى ( ع ) مىگرداند و حضرت قاتلان را به هلاكت رسانده و همهء وابستگان به آنها را به اسارت مىگيرد ، سپس حركت نموده تا در شقره « 2 » فرود مىآيد ، در آنجا به وى خبر مىرسد كه نمايندهء او را كشتهاند به سوى آنها بازمىگردد و آنچنان كشتارى راه مىاندازد كه كشتار حرّه پيش آنها ناچيز است . . . آنگا رفته و مردم را به كتاب خدا و سنّت پيامبرش دعوت مىكند . . . » « 3 »
اين روايت بيانگر دو نبرد در مدينه مىباشد ، نخستين نبرد بعد از وقوع حادثهاى است كه بدست مهدى ( ع ) انجام مىشود و قريش و ديگران آن را نكوهش نموده و ناخوش دارند و به نظر مىرسد كه آن حادثه مربوط به خراب كردن مسجد پيامبر و قبر مطهر آن حضرت و بازسازى آنها باشد ، چنان كه روايات ديگرى نيز بيانكنندهء اين معناست . دشمنان آن حضرت اين رويداد را بهانهاى براى تحريك مردم عليه امام ( ع ) و مبارزهء با وى قرار مىدهند ، حضرت با آنها به نبرد برمىخيزد و طبق روايتى ديگر ، صدها تن از آنها را به هلاكت مىرساند در اين هنگام است كه قريشيان يعنى بستگان قبايل قريش آرزو مىكنند كه اى
هامش
( 1 ) - نحل 46 - 47 .
( 2 ) - منطقهاى است در حجاز از سمت ايران و عراق .
( 3 ) - بحار ج 52 ص 342 از تفسير عياشى .