فصل سوّم احكام اجاره
جواز فسخ اجاره در فرض عيب غير معلوم و سابق بر عقد
1 - اگر مستاجرْ عالم به عيبى در عين مستاجرهء خاصه شد كه سابق بر عقد و غير معلوم او بوده و متضرّر به صبر بر آن مىشود به ضرر مالى يا نقص بر مستوفى مثل ركوب مركوب منكَر ، مىتواند فسخ نمايد يا امضا نمايد بدون ارش . و استحقاق ارش يعنى تفاوت اجرت معيبه و غير معيبه از مقدار اجرت مسمّات بىوجه نيست . و فرقى نيست بين مركوب اعرج و خانه اى كه بعض بيوت آن خراب بوده باشد ، بنا بر اظهر .
ظهور عيب بعد از استيفاى بعض منفعت
و اگر بعد از استيفاءِ بعض منفعت معلوم شد ، مىتواند فسخ نمايد در تمام با اداء قسط مستوفى از مسمى يا در بعض لاحق با اخذ قسط مسمّى براى منافع غير مستوفات ، يا امضا نمايد با اخذ ارش از مسمّى با تصحيح تقسيط در صورت اختلاف اجزاء مدت در ماليّت منفعت .
ظهور عدم امكان انتفاع يا استيفا
و اگر معلوم شد عدم امكان انتفاع به عين رأساً يا عدم امكان استيفاء مورد تمليك به اجاره ، پس عقد باطل است .
و اگر عيب در عين تسليم شده معلوم شد با تعلق اجاره به كلى پس مطالبه بدلِ بى عيب مىنمايد ؛ و اگر عاجز از ابدال بود يا آن كه امتناع نمود و اجبار او بى ضرر ، ممكن نبود ، اختيار فسخ دارد نفس معامله را .