مدعى است كه بايد اقامهء دليل نمايد .
ممكن است بفرماييد ظاهر آيهء « وَأَشْهِدُوا ذَوَى عَدْلٍ مِّنْكُمْ » « 1 » گواه گفتار شماست همانطور كه در صفحهء 118 گفتهايد : ظاهر سياق دو آيه اين است كه جملهء « وَأَشْهِدُوا » هم به طلاق بر مىگردد و هم به رجوع ( بنابراين حضور دو شاهد در هر دو مورد لازم است ) .
ولى گويا جنابعالى در اين مورد دقت كافى در آيات نفرمودهايد ، اگر مانند ساير موارد دقت فرموده بوديد حقيقت مطلب از شخصى مانند شما مخفى نمىماند . چه اينكه اين سوره شريفه كلًا دربارهء احكام طلاق بحث مىكند و لذا نام آن را همه سورهء « طلاق » نهادهاند .
ابتداى سخن در اين سوره با اين آيهء « إِذَا طَلَّقْتُمُ النِّسَاءَ » شروع مىگردد و به دنبال آن بحث دربارهء لزوم واقع شدن طلاق در آغاز عدّه به ميان آمده ، يعنى بايد طلاق نه در حال عادت ماهانه باشد و نه در حال پاكى كه در آن نزديكى صورت گرفته ( بلكه بعد از پاك شدن و قبل از نزديكى باشد ) سپس دربارهء لزوم نگاه داشتن حساب عدّه و بيرون نكردن زنان از خانه در اين مدت ، بحث شده است .
بعد از بيان اين احكام ، اشارهاى به مسألهء رجوع شده ، ولى مسلماً اين اشاره جزء مقاصد اصلى آيات نيست بلكه ضمن بحث طلاق ، سخن به مسأله رجوع كشانيده شده آنجا كه فرموده : « « فَإِذَا بَلَغْنَ أَجَلَهُنَّ فَأَمْسِكُوهُنَّ بِمَعْرُوفٍ أَوْ فَارِقُوهُنَّ بِمَعْرُوفٍ » ؛ و چون عدّهء آنها به پايان نزديك شود يا آنها را به طور شايستهاى نگه داريد يا به طرز شايستهاى از آنان جدا شويد » . « 2 »
هامش
( 1 ) . سورهء طلاق ، آيهء 2
( 2 ) . سورهء طلاق ، آيهء 2