بحسب معنى سكر است پس مناسب جمله باشد بخلاف جنابت بنا بر بعض توجيهات .
و اما وجه دلالت آيت بر وجوب تيمم آنست كه در آيت سابقه مذكور شد بعينه وقول او ( إِنَّ الله كانَ عَفُوًّا غَفُوراً ) اشارتست به آن كه ايجاب تيمم مبنى بر آنست كه خداى تعالى در احكام شرعيه اراده ء تخفيف بيشتر مىكند نه تشديد وتضييق به منزله ء قول او در آيت سابقه ( ما يُرِيدُ الله لِيَجْعَلَ عَلَيْكُمْ مِنْ حَرَجٍ ) تا آخر زيرا كه دوام عفو و مغفرت ومبالغه در آن چنان كه از لفظ كان زايده و صيغه مبالغه ( عفو وغفور ) مفهوم مىشود مستلزم اراده ء تخفيف وتيسير است در تكاليف شرعيه ، ونيز بايد دانست كه اكثر اصوليين از محقين ومبطلين برآنند كه خطاب الله مصدر ( بيا أَيُّهَا النَّاسُ ) و ( يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا ) مختص است حكم او به مكلفين موجودين در زمان پيغمبر صلَّى الله عليه وآله وسلَّم وشامل نيست باقى مكلفين را تا قيامت خلاف مر جمع قليل را از اصوليين وبرين تقدير هيچ كدام ازين دو آيت دلالت نمىكند بر وجوب طهارت بر جميع مكلفين مگر آن كه گوييم وجوب طهارت بر بعض مكلفين از آيت مستفاد گردد و بر باقى مكلفين از اجماع اگر چه وجوب طهارت بر جميع مكلفين از اجماع مستفاد تواند شد . ( 1 )
هامش
( 1 ) خطاب مصدر بلفظة ( يا أَيُّهَا النَّاسُ ) و ( يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا ) راجع بعموم وخصوصيت به مكلفان زمان صدور خطاب ندارد زيرا كه خطابات شرع از قبيل قضيه ء حقيقى است پس هر كسى كه داراى شرايط تكليف باشد در هر دوره خطاب به حال آن شامل خواهد شد از جهت آن كه قرآن كتابيست از روى حق وحقيقت خصوصيت بر موجودين در زمان خطاب ندارد ولفظة ( يا أيها ) موجب تعيين زمان نمىشود واجماع مدعى بر شمول خطاب بر معدومين در زمان خطاب هم از اين جهت است وگر نه خطاب معدومين معقول نيست