چنان كه مرويست از اهل بيت عليهم السلام ومنقولست از ابن عباس پس مراد از صيد بحر به قرينه ء تقابل ماهى تازه باشد ووجه تسميه ء قاق كرده و نمك زده به طعام آنست كه او حكم طعام دارد مثل گندم و جو در صلاحيت ذخيره كردن وقول او متاعا مفعول له احل است ومتاع بمعنى تمتع است مثل اسلام بمعنى تسليم يعنى حلال گردانيده شده از براى شما از جهت متمتع ومنتفع گردانيدن مر مقيمان شما را ومر مسافران شما را از آن ومراد از صيد برّ حيوانيست كه توالد وتناسل در بيرون آب كنند اگر چه معيشت او در آب كند ومراد از تحريم صيد برّ تحريم جميع تصرفاتست در او از گرفتن و كشتن و خوردن واشارت كردن به ديگرى ودلالت كردن ديگرى را بسوى او و بستن در خانه ء او وخريدن او وفروختن او و مالك شدن او و نگاه داشتن او وتيز گردانيدن حيوان ديگر برو وازين جهت استدلال كرده اند بعضى فقهاء به اين آيت بر تحريم همه تصرفات مذكوره ء محرم در صيد بر ليكن اين استدلال محل نظر است زيرا كه تمامى آن مبنى بر عموم مقتضى است و آن مختلف فيه است ميان علماء اصول و تفصيل اين برين وجه است كه هر گاه صحت كلام مقتضى تقدير لفظى باشد و
هامش
خداوند حلال كرده به شما شكار و خوردن سمك را وتأييد مىكند اين كه موضوع حل اكل و معامله صيد است قوله تعالى ( مَتاعاً لَكُمْ ولِلسَّيَّارَةِ ) يعنى : احل لكم اكل الصيد واصطياده تمتيعا لكم ومنفعة وللسيارة إلى للمقيم والمسافر فيكون تمتيعا منصوبا لأجله ( مفعولا له ) كما قاله صاحب الكشاف او لكونه مصدرا مؤكدا ولما قال سبحانه ( أُحِلَّ لَكُمْ ) كان دليلا على انه منعم به و ذكر ( مَتاعاً لَكُمْ ) تصريحا بانه أنعم عليكم كما عن الزجاج وازين قرار است تقدير در آيه ( وحُرِّمَ عَلَيْكُمْ صَيْدُ الْبَرِّ ما دُمْتُمْ حُرُماً ) يعنى حرام گرديده به شما اكل صيد صحرايى واصطياد وى مادامى كه محرم هستيد .