اساف ونامله مردى وزنى بودند و در كعبه با هم زنا كردند خداى تعالى ايشان را دو سنگ گردانيد پس مردم اساف را بر بالاى صفا نهادند ونامله را بر بالاى مروه تا همه كس از ايشان عبرت گيرند .
و بعد از آن كه مدتى بر آن گذشت اهل جاهليت ايشان را بت ساختند وپرستيدند و در سعى ميان صفا ومروه ايشان را زيارت مىكردند پس چون زمان اسلام شد وبتها شكسته شدند مسلمانان مكروه داشتند سعى را ميان صفا ومروه از جهت شآمت آن دو بت و كراهت عمل جاهليت .
پس اين آيت نازل شد جهت رفع كراهت اهل اسلام سعى را ميان صفا ومروه وازين جهت بعد از حكم آن كه صفا ومروه از جمله ء علامتهاى عبادت خداى تعالى است نفى كرد گناه را در طواف ايشان .
وصفا در اصل لغت سنگ بزرگ هموار را گويند .
ومروه سنگ آتش دار را گويند ومروه واحد اوست بعد از آن صفا ومروه را علم دو كوه مشهور در مكه گردانيدند .
وشعاير جمع شعيره است و آن بمعنى علامتست .
ومراد از حج بيت طواف كعبه است به نيت حج اسلام و از اعتمار طواف عمره چنان كه در روايات مبين شده است .
وجناح بمعنى گناه است از جنوح بمعنى ميل كردن ويطوف در اصل يتطوف بوده چنان كه يطهر در اصل يتطهر بوده وسابقا معلوم شد .
و در قول او ( تطوع ) دو قرائتست يكى صيغه ء ماضى باب تفعل و ديگر صيغه ء
تفسير شاهي ( توضيح آيات الأحكام ) ( فارسي ) — صفحة 379
مساهمون: أبي الفتح الجرجاني
ص٣٧٩