بنا بر بعض قرائت دو التفاتست و بنا بر بعضى يك التفات و كلمه ء من در ( مِنْ سَيِّئاتِكُمْ ) از براى تبعيض است و احتمال دارد كه زايد باشد بنا بر مذهب اخفش .
ومخفى نماند كه ظاهر آيت مذكوره دالست بر آن كه اخفاء دادن صدقات مطلقا افضل است از اظهار آن خواه صدقه ء واجبه وخواه مندوبه زيرا كه جمع معرف بلام الصدقاتست دلالت مىكند بر عموم .
ومؤيد اينست آن كه در روايت واقع شده كه صدقه ء پنهانى فرو مىنشاند غضب پروردگار را هم چنان كه فرو مىنشاند آب آتش را ونيز محو مىكند هفتاد نوع را از بلا و آن كه مرويست از رسول خدا صلَّى الله عليه وآله وسلَّم كه گفت هفت كسند كه درمىآورد ايشان را خداى تعالى در زير سايه ء رحمت خود در روزى كه هيچ سايه اى نباشد مگر سايه ء رحمت او ( يكى ) پادشاه عادل ( ديگرى ) جوانى كه نشو ونما يافته باشد در عبادت خداى تعالى ( ديگر ) مردى كه از مسجد بيرون رود دل او متعلق باشد به مسجد تا آن زمان كه برگردد بسوى مسجد و دو مردى كه دوستى كنند با هم در راه خداى تعالى جمع شوند با هم بر آن دوستى و جدا شوند از هم بر آن دوستى ( ديگر ) مردى كه بخواند او را زنى صاحب اختيار وجمال كه زنا كند با او پس بگويد آن مرد كه به درستى كه من مىترسم از خداى تعالى و زنا نكند ( ديگر ) مردى كه تصدق كند به صدقه وپنهان كند آن را چنان كه نداند دست راست او تصدف دست چپ او را ( ديگر ) مردى كه ياد كند خداى تعالى را در خلوت پس روان شود اشك از چشمان او .
و ليكن روايت كرده است على بن ابراهيم در تفسير خود از امام صادق عليه السّلام كه افضليت اخفاء صدقه مخصوص است به صدقه ء مندوبه و اما صدقه ء واجبه پس اظهار او افضل است ( ونيز ) مرويست از ابن عباس كه گفت صدقه ء پنهانى در سنت فاضلتر
تفسير شاهي ( توضيح آيات الأحكام ) ( فارسي ) — صفحة 302
مساهمون: أبي الفتح الجرجاني
ص٣٠٢