وبوديم وانكار مىكرديم روز قيامت را و اين كلام اگر چه حكايتى است از كفار لكن حكايت از ايشان بعدم اشارت بر آن دالست بر تقرير وتصديق اين بحسب ظاهر .
نوع هشتم
آياتيست كه متعلقند به نمازهاى واجب غير از نمازهاى پنجگانه و به احكام لاحقه به مطلق نماز و اين يازده آيتست :
الاية الاولى قوله تعالى فى سورة الجمعة : ( يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِذا نُودِيَ لِلصَّلاةِ مِنْ يَوْمِ الْجُمُعَةِ فَاسْعَوْا إِلى ذِكْرِ الله وذَرُوا الْبَيْعَ ذلِكُمْ خَيْرٌ لَكُمْ إِنْ كُنْتُمْ تَعْلَمُونَ . ) ( 9 ) يعنى اى گروه مؤمنان هر گاه كه ندا كرده شويد از براى نماز در روز آدينه بسوى ذكر خداى تعالى از نماز جمعه وخطبه و ترك كنيد فروختن چيزها را اين سعى كردن به جانب ذكر خداى تعالى و ترك بيع بهتر است مر شما را از بيع اگر دانسته باشيد نيك و بد را ( بدان كه ) كلمه ء ( اذا ) در ( إِذا نُودِيَ لِلصَّلاةِ ) بمعنى شرط ومتضمن است معنى ظرفيت را نيز مراد از ندا اذان است يعنى وقتى كه اذان گفته شود از براى نماز ( ومراد ) از صلاة نماز جمعه است به قرينه ء ( مِنْ يَوْمِ الْجُمُعَةِ ) ومشهور نزد مفسران آنست كه كلمه ء ( من ) از براى بيان وقت مجمل است كه دالست بر اين كلمه ء اذا وتواند بود كه بمعنى فى باشد ومىتواند بود كه بمعنى تبعيض باشد بمعنى ( وقت من يوم الجمعة ) يعنى در وقتى كه بعضى از روز جمعه است و اين بعد از زوالست و روز جمعه را در لغة قديم يوم العروبة مىگفتند وعروبه در اصل زنى را گويند كه شوهرش او را دوست دارد و اول كسى كه او را يوم الجمعه نام كرد كعب ابن لوى بود كه از اجداد پيغمبر صلَّى الله عليه وآله وسلَّم
تفسير شاهي ( توضيح آيات الأحكام ) ( فارسي ) — صفحة 217
مساهمون: أبي الفتح الجرجاني
ص٢١٧