وميان الله و حرف نداء واجب نيست واستدلال كرده اند فقهاء ( 1 ) .
هامش
( 1 ) بدان اى طالب فهم قرآن از آيه ء ( يا أَيُّهَا النَّاسُ اعْبُدُوا رَبَّكُمُ الَّذِي خَلَقَكُمْ والَّذِينَ مِنْ قَبْلِكُمْ لَعَلَّكُمْ تَتَّقُونَ ) .
احكامى استفاده مىشود :
الف - آيه ء شريفه امر وايجاب فرمايد مطلق عبادة را بر جميع مردم خواه مسلمان باشند يا كافر آزاد باشند يا بنده مگر كسانى كه دليل اقامه شده است بر عدم وجوب عبادة بر آنها از قبيل صبيان ومجانين و كسانى كه داراى مانع از امتثال به عبادت هستند از قبيل حائض و نفساء و مسافر با شرايطى كه در محلش مذكور گرديده است .
ب - آيه ء شريفه دلالت مىكند بر وجوب عبادة فى الجمله ومشروعيت آن مطلقا ( در جميع اوقات ) بدون احتياج به توقيف و بنا بر اين اداء نماز بعنوان عبادت و تعظيم ( نافله ء ابتدائى ) در همه حال صحيح است مادامى كه نهى ثابت نشده است و همچنين روزه و ساير عبادات از جهت امر به عبادت مطلقا مادامى كه منجر به تشريع نبوده است .
ج - آيه ء شريفه دلالت مىكند بر جواز اعاده عبادات گذشته ( نمازها ) و قضاء آنها و غير اينها از انواع عبادات از جهت امر بعبادة مطلقا .
د - آيه ء شريفه دلالت مىكند بر مكلف بودن كفار اصولا وفروعا چنانچه مصنف ره بيان نمود از جهت شمول كلمه ء ناس بر ايشان بالإطلاق او بالعموم على الاختلاف .
ه - دلالت مىكند بر مكلف بودن عبد وكنيز بر تكاليف وعبادات به خدا مادامى كه نهى ثابت نشده است .
و - آيه ء شريفه دلالت مىكند كه بندگان خدا در صورت عمل وامتثال به عبادت خدا مستحق به ثواب هستند از جهت اين كه پس از امر به عبادت غايت عبادة را به كلمه ء لعل ( ترجى ) تقوى از آتش و از چيزهائى كه موجب دخول آتش است قرار داده است .
ومقرون بودن اين امر با تعداد نعم الهى در آيات سابقه صرف از ظاهر نمىكند به جهت امكان جمع دو غايت در يك امر ( يكى اظهار تشكر از نعم الهى و ديگرى مستحق