چنان كه مختار محققان اصحاب ماست ونيز آيت مذكوره دالست بر استحباب ترتيل در قرائت به معونت قراين خارجه ء داله بر عدم وجوب آن و بعضى از فقهاء استدلال كرده اند بقول او ( واذْكُرِ اسْمَ رَبِّكَ ) بر وجوب بسمله در اول فاتحه و سوره و بعضى گفته اند كه مراد از ذكر اسم الله دعاست وبرين تقدير استدلال كرده اند بر جواز دعاء در نماز مطلقا در جميع حالات از براى خود و از براى برادران مؤمنان عموما وخصوصا .
ومؤيد اينست قول خداى تعالى : ( ولِلَّهِ الأَسْماءُ الْحُسْنى فَادْعُوهُ بِها ) يعنى مر خداى تعالى راست نامهاى نيكو پس بخوانيد او را به آن نامها .
وقول او : ( وقالَ رَبُّكُمُ ادْعُونِي أَسْتَجِبْ لَكُمْ ) يعنى گفت پروردگار شما كه بخوانيد مرا تا اجابت كنم دعاى شما را و هر دو استدلال محل نظر است .
نوع هفتم
آياتيست كه متعلق است ببعض احكام متعلقه به نماز و آن هفت آيتست :
الاية الاولى قوله تعالى فى سورة النساء : ( وإِذا حُيِّيتُمْ بِتَحِيَّةٍ فَحَيُّوا بِأَحْسَنَ مِنْها أَوْ رُدُّوها إِنَّ الله كانَ عَلى كُلِّ شَيْءٍ حَسِيباً ) ( 86 ) يعنى هر گاه كه تحيت نموده شويد به نوع تحيتى پس تحيت نماييد آن كس را كه تحيت نموده شما را به تحيت بهتر از تحيت او با برگردانيد تحيت او را يعنى مثل تحيت او به جاى آوريد به درستى كه هست خداى تعالى بر هر چيز از اعمال شما مثل تحيت و غير آن مطلع بطريق محاسبه ومحافظت پس قدر هر عمل را مىداند وفراخور آن جزاء مىدهد .
بدان كه تحيت در اصل تحيية بوده بر وزن تفدية كه از اوزان مصدر
تفسير شاهي ( توضيح آيات الأحكام ) ( فارسي ) — صفحة 198
مساهمون: أبي الفتح الجرجاني
ص١٩٨