نماز مثل اين روايت كرده حماد بن عثمان از امام صادق عليه السّلام و غير آن از روايات .
( ومخفى نماند ) كه اين روايات دلالت بر استحباب تكبيرات ركوع و سجود و بر استحباب برداشتن دستها بر وجه مذكور در تكبيرات وآيت مذكور نيز به قرينه ء روايات دلالت مىكند بر استحباب برداشتن دستها بر وجه مذكور در تكبيرات وبرين تقدير صيغه ء امر در فصل بمعنى وجوب باشد يا اعم از وجوب وندب و صيغه ء امر در ( وانْحَرْ ) بمعنى ندب بر قياس بعضى تفسيرات سابقه .
الاية الثالثة قوله تعالى فى سورة المؤمنين : ( قَدْ أَفْلَحَ الْمُؤْمِنُونَ الَّذِينَ هُمْ فِي صَلاتِهِمْ خاشِعُونَ ) ( 1 )
تفسير اين آيت با بعض احكام او سابقا مذكور شد وغرض از ايراد او در اين مقام آنست كه بعضى مفسران گفته اند كه مراد از خشوع چشم پوشانيدنست و اظهار خوارى وفروتنى نمودن و بعضى گفته اند مراد نظر كردن است در هر حال از احوال نماز به موضع معين چنان كه در روايات آمده كه در حال قيام نظر به موضع سجود بايد كرد .
و در حال ركوع به ميان دو پاى و در حال سجود به سر بينى و در حال تشهد به كنار و در حال قنوت به كفهاى دست و بر هر تقدير آيت مذكوره چون متضمن مدح مؤمنانست به اداى نماز بطريق خشوع دلالت مىكند بر استحباب خشوع در نماز بنا بر آن كه هيچ كس قايل نشده بوجوب آن و در قول خداى تعالى : ( وعَنَتِ الْوُجُوهُ لِلْحَيِّ الْقَيُّومِ ) يعنى خوارى وفروتنى نمود رويها از براى خداى زنده هميشه ايستاده به نگهبانى خلق بعضى مفسران گفته اند كه مراد از ( عَنَتِ الْوُجُوهُ ) نهادن پيشانى و بينى است بر زمين در سجود نماز .
وبرين تقدير اين آيت دلالت مىكند بر استحباب نهادن بينى بر زمين و سجود
تفسير شاهي ( توضيح آيات الأحكام ) ( فارسي ) — صفحة 190
مساهمون: أبي الفتح الجرجاني
ص١٩٠