ومرويست از ابن عباس كه گفت نماز مىكرد پيغمبر صلَّى الله عليه وآله وسلَّم در مكه بر وجهى كه آواز او را در قرائت مشركان مىشنيدند پس ناسزا مىگفتند قرآن را و پيغمبر را نيز پس اين آيت نازل شد يعنى بسيار بلند قرائت مكن تا بشنوند مشركان وناسزا گويند ترا و قرآن را وبسيار پست قرائت نيز مكن تا اصحاب تو نيز نشنوند بلكه اختيار كن حد وسط را و احتمال دارد كه مقصود آن باشد كه آشكارى مكن نماز خود را بر وجهى كه توهم ريا شود وپنهان مكن نيز نماز خود را به حيثيتى كه مردم گمان برند كه ترك نماز مىكنى بلكه حد اعتدال رعايت كن كه هيچ كدام ازين دو محذور لازم نيايد و احتمال دارد كه مراد از صلاة دعاء باشد و معنى
هامش
نماز مىخواند .
بعنوان استهزاء ومعارضه با نماز آن حضرت صفير و كف مىزدند براى ايذاء وتوهين آن رسول ( ص ) چنانچه خداوند مىفرمايد ( و ما كانَ صَلاتُهُمْ عِنْدَ الْبَيْتِ إِلَّا مُكاءً وتَصْدِيَةً ) ( الانفال 35 ) .
يعنى نبود نماز ايشان در نزد بيت ( كعبه ) مگر صفير و كف زدن .
از اين جهت خدا نهى فرمود از تجاهر با نماز تا اين كه از استهزاء وتوهين محفوظ بماند و همچنين نهى فرمود از تجاهر با نماز تا اين كه اشخاصى كه قابل هدايت هستند به رؤيت اقامه ء نماز هدايت يافته تبعيت نمايند .
و براى حفظ از توهين وهدايت جمعى از رؤيت عمل حضرت رسول فرمود حق سبحانه ( وابْتَغِ بَيْنَ ذلِكَ سَبِيلًا ) يعنى نه در جائى نماز بخوان كه كفار مسخره نمايند و نه در مكانى پنهان بخوان كه هيچ كس نبيند بلكه در جائى بخوان هم محفوظ باشى وهم جمعى پيروى كنند . خلاصه آيه ء ( لا تَجْهَرْ بِصَلاتِكَ ) راجع به جهر واخفات قرائت نماز نيست .
واقوالى كه نقل شده است در تفسير اين آيه همه آنها مخدوش است غير از توجيه ما به حمد للَّه والمنة .