مثل اين آيتست در مضمون قول او در سورة الاعلى : ( سَبِّحِ اسْمَ رَبِّكَ الأَعْلَى ) : .
يعنى تسبيح گو به نام پروردگار خود كه بلند مرتبه تر است از هر چه غير اوست ( 1 ) .
بدان كه باء در آيت اول بمعنى استعانتست يا ملابسه واحتياج بتقدير ذكر نيست چنان كه از كلام بعضى مفسران مفهوم مىشود زيرا كه بىتقدير ذكر معنى تمام است و معنى تسبيح به پاكى ياد كردنست و منزه شمردن از آن چه مناسب نباشد و ظاهر آنست كه باء در آيت دوم مقدر باشد يعنى ( باسم ربك الاعلى ) و احتمال دارد كه ( اسم ربك ) مفعول ( سبح ) باشد بنا بر قصد مبالغه يعنى تسبيح گوى نام پروردگار خود را چه جاى ذات او وعظيم در اول واعلى در ثانى احتمال دارند كه صفت رب باشند و احتمال دارند كه صفت اسم باشند .
پس حاصل معنى چنان شود كه منزه شمار پروردگار خود را از آن چه مناسب اسماء عظيم المكان او نباشد يا از آن كه لايق به عظمت شأن او نباشد و منزه شمار
هامش
( 1 ) معنى آيه ء شريفه به قراريست كه در آيه ء گذشته بيان نموديم ( بگو اى محمد در در مقام تسبيح سبحان ربي الاعلى ) وزيادتى حرف باء در آيه ء اولى براى ايجاد ربط و رفع احتمال است .
چون كه آيات پيشين در بيان تعداد نعمت الهى واثبات توحيد و خداشناسى است پس هر گاه ( سبحان اسم ربك العظيم ) مىفرمود هر آينه به ذهن مىآمد كه مراد از تسبيح اسم رب همانا اعتقاد بوجوب رب و پروردگار باشد پس براى رفع اين احتمال ادات ربط كه حرف باء باشد آورد به اول اسم تا اين كه بفهماند كه مراد از تسبيح اينست كه لفظ مربوط بذكر اسم رب باشد ولى اين احتمال در آيه ء دومى نه بود از جهت اين كه در اول سوره واقع شده ومسبوق به چيزى نيست كه ذهن به معناى ديگرى رفته حمل به غير تسبيح لفظى بنمايند از اينست كه فرمود ( سَبِّحِ اسْمَ رَبِّكَ الأَعْلَى ) ، الحمد للَّه على ما ألهمنا من فقه آياته الكريمة و صلى الله على محمد وآله الطاهرين .