بمعنى دعاى مخصوص در نماز نتواند بود زيرا كه قيام در وقت دعاء مذكور واجب نيست ونيز لازم آيد كه قنوت در نماز واجب باشد با آن كه اكثر فقهاء برآنند كه قنوت سنت است نه واجب مگر آن كه صيغه ء امر بمعنى وجوب نباشد و اين خلاف اصل است .
با آن كه برين تقدير وجوب قيام نيز ثابت نشود وازين جهت ابن بابويه استدلال كرده به اين آيت بر وجوب قنوت در نماز و جواب گفته اند از استدلال او برين وجه كه مراد از قنوت مىتواند بود كه معنى ديگر باشد .
با آن كه كثيرى از روايات صحيحه دالست بر آن كه قنوت واجب نيست در نماز .
پس بعضى گفته اند مراد از قنوت اطاعتست يعنى در حالتى كه مطيع وفرمان بردار باشيد و بعضى گفته اند كه مراد مطلق دعاست چنان كه مرويست از ابن عباس و بعضى گفته اند كه مراد خشوع است و بعضى گفته اند كه مراد سكوتست چنان كه مرويست از زيد بن ارقم كه گفت اول در نماز سخن مىكردم پس اين آيت نازل شد ليكن هيچ يك ازين معانى ظاهر نيست از لفظ آيت بلكه ظاهر از قنوت دعاء مخصوص است در نماز .
چنان كه مرويست از امام باقر و امام صادق عليهما السلام وحقيقت امر وجوبست پس آيت مذكور هم چنان كه دلالت مىكند بر وجوب قيام در نماز دلالت مىكند بر وجوب قنوت نيز واقرب توجيهات آنست كه گفته شود كه مراد از قنوت مداومتست چنان كه بعضى گفته اند .
ومراد از قيام از براى خدا نماز است چنان كه در آيت مسجد ضرار واقع شده واينست قول خداى تعالى در موضوع ديگر واقع شده : ( الَّذِينَ هُمْ عَلى صَلاتِهِمْ دائِمُونَ
تفسير شاهي ( توضيح آيات الأحكام ) ( فارسي ) — صفحة 169
مساهمون: أبي الفتح الجرجاني
ص١٦٩