يعنى گاهى مىبينيم گرديدن روى ترا اى محمد در آسمان جهة انتظار در تحويل قبله پس هر آينه مىگردانيم روى ترا بسوى قبله اى كه به پسندى آن را پس بگردان روى خود را به جانب مسجد الحرام يعنى كعبه و هر جا كه باشيد اى مؤمنان پس بگردانيد رويهاى خود را در نماز به جانب مسجد الحرام و به درستى كه آنان كه داده شده اند كتاب يعنى يهود و نصارى هر آينه مىدانند كه تحويل قبله از بيت المقدس به كعبه ثابتست از نزد پروردگار ايشان و نيست خداى تعالى غافل از آن چه مىكنند اهل كتاب .
بدان كه قد بحسب اصل وضع در فعل ماضى بمعنى تحقيق است و در فعل مضارع بمعنى تقليل و گاهى مستعمل شود در فعل مضارع بمعنى تكثير مثل رب كه در اصل بمعنى تقليل است و گاهى بمعنى تكثير مستعمل شود چنان كه در اين شعر واقع شده كه قد اترك القرن مصفرا أنامله كان اثوابه بحت بفرصاد يعنى بسيار وا مىگذارم خصم را برابر خود در جنگ در حالتى كه زرد شده است انگشتان او يعنى مرده است بر وجهى كه گوييا جامه هاى او انداخته شده است در آب شاهتوت يعنى غرق خونست .
ومشهور ميان مفسران آنست كه قد در اين آيت نيز بمعنى تكثير است هم چنان كه در شعر مذكور شد بمعنى تكثير است زيرا كه به صحت پيوسته كه پيغمبر صلَّى الله عليه وآله وسلَّم بسيار توجه مىنمود بسوى آسمان و انتظار نزول جبرئيل عليه السّلام وانزال وحى را مىكشيد در تحويل قبله به كعبه از جهة فرط محبت به آن كه قبله كعبه باشد .
به سبب آن كه قبله ء جد او بود ابراهيم عليه السّلام و محل افتخار عرب وطواف ايشان بود وادخل بود در مسلمان شدن ايشان .
يا سبب آن كه يهود بر سبيل طعن گفتند كه محمد مخالفت مىكند با ما در
تفسير شاهي ( توضيح آيات الأحكام ) ( فارسي ) — صفحة 122
مساهمون: أبي الفتح الجرجاني
ص١٢٢