جانب مشرق است و در جانب مغرب دلالت مىكند خداى تعالى آن كسى را كه مىخواهد بسوى راه راست .
بدان كه سفهاء جمع سفيه است از سفه بمعنى خفت عقل وقبله در اصل مصدريست از براى نوع يعنى نوعى روى كردن وتوجه نمودن به چيزى مثل جلسة يعنى نوعى نشستن پس نقل كرده اند او را بمعنى اسم مفعول يعنى چيزى كه روى به او كنند .
چنان كه گويند : ( هو لي قبلة وانا له قبلة ) يعنى او مرا رد كرده شده است و من او را رد كرده شده ام بعد از آن وضع كرده اند او را از براى چيزى كه رو به او كنند در نماز ومشرق محل طلوع آفتابست و مغرب محل غروب آفتاب .
واينجا مراد مكانهاييست كه در جانب مشرق است ومكانهايى كه در جانب مغربست بر سبيل مجاز به علاقه ء مجاورت و ترك عطف در قول او قل از جهة كمال انقطاع است ميان او وجمله ء سابقه كه ( سَيَقُولُ السُّفَهاءُ ) است و در قول او ( يَهْدِي مَنْ يَشاءُ ) از جهة آنست كه استينافست جهة بيان كيفيت معامله ء خداى تعالى با خلق در باب هدايت به قبله .
و روايت كرده اند از امام صادق عليه السّلام كه گفت گردانيد خداى تعالى قبله را از بيت المقدس بسوى كعبه بعد از آن كه نماز كرد پيغمبر صلَّى الله عليه وآله وسلَّم در مكه سيزده سال بسوى بيت المقدس و بعد از هجرة به مدينه نماز كرد بسوى بيت المقدس هفت ماه بعد از آن متوجه گردانيد آن حضرت را خداى تعالى بسوى كعبه و اين تغيير قبله به سبب آن بود كه جهودان سرزنش كردند رسول خدا صلَّى الله عليه وآله وسلَّم را به آن كه او تابع ايشان شده است به قبله ء ايشان نماز مىكند پس به غايت غمگين شد رسول خدا صلَّى الله عليه وآله وسلَّم ازين سخن و بيرون رفت و در ميان شب و نگاه مىكرد بسوى
تفسير شاهي ( توضيح آيات الأحكام ) ( فارسي ) — صفحة 116
مساهمون: أبي الفتح الجرجاني
ص١١٦