خوانده اند بمعنى مصدرى يعنى تمام شدن .
ومراد از سجود نماز است زيرا كه تعبير مىكند در عرف شرع از نماز به ركوع و سجود بطريق تعبير از كل باسم جزء .
ومراد از تسبيح در عقبهاى نماز يا در وقت تمام شدن نماز بحذف مضاف بعضى گفته اند كه تعقيب او در نماز است چنان كه مرويست از ابن عباس .
و روايت كرده اند از امير المؤمنين عليه السّلام كه دو ركعة نافله است بعد از نماز شام .
وشيخ ابو على طبرسى گفته كه نافله هاى نماز شام است مطلقا .
و روايت كرده اند از امام صادق عليه السّلام كه نماز وتر است در آخر شب .
ومخفى نيست كه اين احتمال ظاهرتر است زيرا كه برين تقدير صيغه ء امر بر معنى حقيقى كه وجوبست محمول تواند بود زيرا كه وتر از جمله ء نماز تهجد است كه بر پيغمبر صلَّى الله عليه وآله وسلَّم واجبست و ذكر او بعد از ذكر نماز شب كه شامل است نماز تهجد را به تمام تخصيصى است بعد از تعميم از جهت تنبيه بر زيادتى فضيلت او چنان كه در روايت واقع شده .
و بعضى گفته اند نمازهاى نافله است بعد از نمازهاى فريضه وبرين تقدير نيز صيغه ء امر محمول بر ظاهر نتواند شد .
وبهر تقدير آيت مذكوره دلالت مىكند بر وجوب بعض صلوات يوميه ، وقريب است به آيت مذكوره قول خداى تعالى در آخر سوره طور : ( وسَبِّحْ بِحَمْدِ رَبِّكَ حِينَ تَقُومُ ومِنَ اللَّيْلِ فَسَبِّحْهُ وإِدْبارَ النُّجُومِ ) ( 49 ) يعنى به پاكى ياد كن اى محمد پروردگار خود را با ستايش پروردگار خود در وقتى كه برمىخيزى .
تفسير شاهي ( توضيح آيات الأحكام ) ( فارسي ) — صفحة 112
مساهمون: أبي الفتح الجرجاني
ص١١٢