ومراد از وجوب تطهير ثياب وجوب اوست جهة نماز خصوصا بر تقديرى كه مراد از قول خداى تعالى پيش ازين كلام ( ورَبَّكَ فَكَبِّرْ ) تكبير ( 1 ) افتتاح نماز باشد چنان كه بعضى مفسران گفته اند يعنى پروردگار خود را تكبير گوى در نماز و اما اگر مراد از تطهير ثياب معنى ديگر باشد صيغه ء امر بمعنى ندب خواهد بود نه وجوب .
الآية الثانية عشر قوله تعالى فى سورة البقرة : ( وإِذِ ابْتَلى إِبْراهِيمَ رَبُّهُ بِكَلِماتٍ فَأَتَمَّهُنَّ ) 124 يعنى ياد كن اى محمد حادثه اى را كه واقع شد در آن زمان كه امتحان كرد ابراهيم را پروردگار او به كلمه ء چند يعنى چند عبادتها فرمود او را تا امتثال نمايد و به مقتضاى آن ثواب يابد پس قيام نمود ابراهيم عليه السّلام به آن عبادتها بر وجه كمال .
مخفى نماند كه معنى ابتلاء امتحانست يعنى آزمودن وحقيقت او آنست كه كسى را بر كارى وادارى تا حال مجهول او نزد تو معلوم گردد و شك نيست
هامش
( 1 ) بلكه ظاهر از سياق آيه اينست كه مراد از قول ( ورَبَّكَ فَكَبِّرْ ) تعظيم بارى تعالى است مطلقا و از قول ( وثِيابَكَ فَطَهِّرْ ) اظهار تواضع واجتناب از تكبر و از عادات جاهليت است و از قول والرجز فاهجر اجتناب وكناره جوئى از عبادت به بت و معاصى است و بنا بر اين معنى آيه چنين مىباشد اى شخص با جامه بخواب رفته به پا شو جماعت را بترسان و پروردگار ترا بزرگ بشمار با عبادت كردن و تسبيح وتقديس از صفات نقص واحتياج ولباست را پاكيزه بدار مثل كسان جاهليت واشخاص متكبر رفتار مكن و از معاصى واوصاف ذميمه وبت پرستى پرهيز كن تا اين كه مأموريت خود را انجام بدهى و در موضوع دعوت منت مگذار تا اين كه فزونى كنى و از جهت امر خدا در مقام تبليغ وانذار صبر وتحمل را شيوه ء خود قرار بده تا اين كه از عهده ء تكليف برآيى واخبارى كه در تفسير آيه ء ( وثِيابَكَ فَطَهِّرْ ) وارد شده از قبيل بيان مصداق بر معنى كلى است واستفاده ء وجوب تطهير لباس از نجاست محتاج به توجيه است چنانچه مصنف ره بيان فرموده است فافهم وتأمل .