كه وجوب اعتزال وتحريم جماع تا زمان انقطاع دم باشد .
دوم آن كه تفريع كرده امر به اعتزال را در آن كه حيض اذى وپليديست و از اينجا معلوم شود كه علت وجوب اعتزال وتحريم جماع شدت ايذاء ونفرت دم حيض است وانتفاء علت مستلزم انتفاء معلولست چنان كه ظاهر است پس بعد از انقطاع دم وجوب اعتزال وتحريم جماع نباشد و هر يك ازين دو وجه قرينه ء واضح است بر آن كه مراد از تطهر واطهار نيز در اين مقام انقطاع دم است اگر چه متبادر ازيشان در حد ذات خود اغتسال است .
و چون احتمال اراده ء انقطاع دم رجحان يافت ظاهر آنست كه غايت وجوب اعتزال وتحريم جماع انقطاع دم باشد و چون ظاهر از تطهر واطهار اغتسال است . ( 1 ) ونيز شايبه ء نفرت حيض باقى است تا زمان اغتسال رعايت احتياط حسب الامكان مقتضى آنست كه اعتزال از جماع تا زمان اغتسال مستحب باشد و جماع پيش از آن مكروه يا آن كه گوييم بعد از ترجيح اراده ء انقطاع دم چنان كه مذكور شد جمع ميان قراءتين مقتضى آنست كه قرائت تخفيف محمول شود بر تحريم جماع تا زمان انقطاع دم وقرائت تشديد محمول شود بر كراهت ومرجوحيت
هامش
( 1 ) مراد از تطهر واطهار كسب طهارتست و اين معنى محقق مىشود با تطهير محل خون از نجاست ظاهرى خون چنانچه شيخ طوسى ره در تفسير آيه بيان كرده است و بودن شائبه ء نفرت تا پس از اغتسال موجب حكم نمىشود و احتياط مانند استصحاب با قيام دليل بر جواز پس از انقطاع خون وحصول نظافت با شستن محل فائده ندارد .