با آن كه حمل تطهر واطهار بر معنى مذكور موافق عرف وشرع نيست در اين دو لفظ و محتاج است به بيان
الاية السادسة قوله تعالى في سورة الفرقان : ( وأَنْزَلْنا مِنَ السَّماءِ ماءً طَهُوراً ) آيه ء 48
يعنى فرو فرستاديم از جانب آسمان آب پاك كننده را كه بارانست .
بدان كه طهور به چند معنى مستعمل شود يكى مبالغه طاهر مثل صبور كه مبالغه صابر است وضروب كه مبالغه ضاربست ديگر چيزى كه طهارت كرده شود به او مثل سجود بمعنى چيزى كه سجده كرده شود به او وقود بمعنى چيزى كه آتش بر افروزاننده شود به او ديگر طهارت چنان كه در حديث واقع شده ( كه لا صلاة الا بطهور ) يعنى نماز صحيح نيست مگر به طهارت .
بعضى برآنند كه مراد از طهور در آيت مذكوره معنى اولست و حق آنست كه مراد معنى دوم است كه متضمن مطهريت است چنان كه مختار علماء اماميه است عليهم الرحمه .
ودليل بر آن نقل است و استعمال اما نقل از جهت آن كه منقولست از بعضى محققان علماء لغت كه گفته اند
هامش
استفاده مىشود كه كسانى تحصيل طهارت مىكنند از نجاسات واحداث بلكه از اوصاف رذيله و معاصى محبوب خدا هستند ( تذكرة ) اقوالى كه در تفسير طهارت منقول گرديده همه ء آنها بيان مصداقست به اين معنى كه هر كس نسبت به فهم خود آيه را توجيه كرده است و اما معنى جامع همانست كه ما بيان كرديم . فافهم قال الراغب الاصبهانى فى مفردات القرآن ص 310 والطهارة ضربان طهارة جسم وطهارة نفس وحملت عليهما عامة الايات يقال طهرته فطهر وتطهر واطهر فهو طاهر ومتطهر .