و داراى فضيلتها و بركات بسيار مىباشد . اين عبارت هر روز دهها بار بر زبانشان مىگذرد . هنگام برخاستن ، وقت نشستن ، پيش از شروع به خواندن كتاب ، قبل از به كار گرفتن ابزارها ، پيش از شروع به نوشتن بايد بسم الله بگويند .
بارى ، مسلمانان بر اين اعتقادند كه اگر در وقت آغاز نهادن به كارى اين كلمات طيّبه را نگويند در كارشان موفّق نمىشوند ؛ همچنين معتقدند كه حضرت سليمان و حضرت آدم ، پيش از شروع كردن هر كار بسم الله الرحمن الرحيم مىگفتند .
سورههاى قرآن مجيد نيز مصدّر به اين كلمات خجسته است . شايد بتوان گفت كه اين نيز تقليد گونهايست از يهوديان و عيسويان . زيرا يهوديان هميشه دعاهاى خود را چنين آغاز مىكنند : خدا يار و مددگار ما باد ، پروردگارى كه آفرينندهء آسمان و زمين است ؛ و مسيحيان مىگويند : به نام پدر ، پسر ، و روح القدس .
ما در جاى ديگر راجع به مهرى كه به فرمان زده شده و كلماتى كه روى آن حك شده سخن خواهيم گفت . نقش زير فرمان را نشان يا علامت يا امضاء مىگويند ، و تقريبا تمام پادشاهان اسلامى در فرمانهايى كه صادر مىكنند چنين نشان و علامت مىگذارند ، و آن را به طور كلى طغرا مىگويند « 1 » . اين كلمه از زبان عبرى گرفته شده ، و در آن زبان نيز داراى همين معنى است ، و مىتوان گفت نشان و علامتى است كه نام و عنوان پادشاه مقتدر مطلق العنانى با حروف درشت بر آن نقش شده است . بنابراين طغرا غير از ارقام و رمزهايى است كه ما در مواردى به كار مىبريم ، و آن شامل اولين حرف اسم يا امضاى ماست . به منشى فرمان همچنين به كسى كه در طرح آن مهارت بسيار دارد گزارندهء طغرا يا طغرانگار مىگويند . در اينجا - به تصوير بنگريد - حروف طغرا ترتيب يافته ، اما در اصل حرفها با اسلوب و مهارتى خاص چنان همسان آذين يافته كه به صورت قطبنماى كشتى مىنمايد . سراسر طغرا با حروف رنگين نوشته شده ، تنها كلمات خداوند جهان ، كه من فرمان على الاتبّاع ترجمه كردهام با حروف زرين مىباشد . و اصل عبارتى كه من خداوند جهان آوردهام صاحبقران است كه كلمه به كلمه به مفهوم ، قران سعد است و اين به همان معنى است كه حاكم به طالع فرخنده (
lemaitre de lafortune
) مىخوانيم . زيرا قرانات عبارت است از اقتران
هامش
( 1 ) - طغرا اصطلاحى است تركى و در عثمانى به قطعاتى كه محتوى نام پادشاه بوده و به خط زيبا به شيوهاى خاص نوشته مىشده و نمودار علامت مخصوص وى بود ، اطلاق مىشده است . شايد هم طغرا عباراتى در ستايش خدا و لغت حضرت على و ديگر ائمه اطهار بوده است .