( عليه السّلام ) شركت نداشت و حتّى هيچ فردى نظير آن - و حتّى قريب به آن را - نداشت ، بلكه از ويژگيهاى منحصر به فرد على ( عليه السّلام ) بود ( كه حاضر شد خود را آماج شمشيرها و نيزهها قرار دهد ) .
خداوند در تجليل و گرامىداشت فداكارى على ( عليه السّلام ) اين آيه از قرآن را فرستاد :
وَ مِنَ النَّاسِ مَنْ يَشْرِي نَفْسَهُ ابْتِغاءَ مَرْضاتِ اللَّهِ وَ اللَّهُ رَؤُفٌ بِالْعِبادِ
« 1 » .
« و بعضى از مردم ( مؤمن و ايثارگر مانند على ( عليه السّلام ) در ليلة المبيت ) جان خود را در برابر خشنودى خدا مىفروشند و خداوند نسبت به بندگانش مهربان است » .
10 - ادامهء فداكارى على ( ع ) در مكّه
پيامبر ( صلّى اللّه عليه و آله ) به عنوان امين ( امانتدار ) قريش ، خوانده مىشد . و نگهبان امينى براى حفظ اموال قريش بود ، وقتى كه ناچار شد به طور ناگهانى ( بدون مهلت ) از مكّه هجرت كند ، در ميان قوم خود و مردم مكّه ، شخص امينى جز امير مؤمنان على ( عليه السّلام ) را نيافت كه امانتهاى مردم را به او بسپارد تا به صاحبانش برگرداند . و نيز كسى را جز على ( عليه السّلام ) نيافت كه ديون خود را به وسيلهء او بپردازد و دختران و زنان خانواده و همسرانش را گرد آورده و به سوى مدينه ببرد ، پيامبر ( صلّى اللّه عليه و آله ) در اين امور مهم ، تنها على ( عليه السّلام ) را برگزيد و پاكى ، جوانمردى ، امانتدارى و لياقت على عليه السّلام پيامبر صلّى اللّه عليه و آله را آسوده خاطر نمود ؛ چرا كه ، شجاعت ، جوانمردى ، پاكدامنى و پارسايى على ( عليه السّلام ) اطمينان داشت .
امير مؤمنان على ( عليه السّلام ) نيز به خوبى از عهدهء اين امور برآمد ، امانتها را به صاحبانش برگرداند ، حقوق حقداران را ادا كرد ، دختران و زنان و همسران پيامبر ( صلّى اللّه عليه و آله ) را نگهدارى كرد و آنان را تحت توجّهات و عنايات پرمهر خود ، از گزند دشمنان ، حفظ نمود و به سوى مدينه روانه ساخت و در مسير ، با آنان رفاقت و مدارا كرد تا آنان را با بهترين شيوه ، با كمال حراست و مهر ، محبّت و حسن تدبير به مدينه ، به حضور
هامش
( 1 ) - سورهء بقره ، آيهء 207 .