ولى همهء حاضران برخاستند ( و از روى استهزا ) به ابو طالب مىگفتند : « اى ابو طالب ! اگر در دين برادرزادهات درآيى ( و قبول اسلام كنى ) براى تو روز فرخنده است ؛ زيرا محمّد ( صلّى اللّه عليه و آله ) پسرت را رئيس تو قرار داد » .
* * * و اين جريان بيانگر ارزش بزرگ و مخصوص امير مؤمنان على ( عليه السّلام ) است كه هيچيك از مهاجرين و انصار و هيچ فرد مسلمانى ، داراى چنين مزيّتى نيست ، بلكه هيچ كس نظير آن و نزديك به آن را در هيچ حالى نداشته و ندارد و اين ماجرا حاكى است كه پيامبر ( صلّى اللّه عليه و آله ) به يارى على ( عليه السّلام ) امكان يافت تا خبر رسالتش را به مردم برساند و دعوتش را آشكار نمايد و آشكارا مردم را به سوى اسلام بخواند ، اگر على ( عليه السّلام ) نبود ، دين و شريعت پابرجا و برقرار نمىگرديد و دعوت الهى آشكار نمىشد . بنابراين ، على ( عليه السّلام ) ياور اسلام و وزير دعوتكنندهء اسلام از جانب خدا بود و در پرتو پيمان يارى او با رسول خدا ( صلّى اللّه عليه و آله ) بود كه آن حضرت ، نبوّت خود را آنگونه كه مىخواست ، به پايان برد و اين فضيلت بسيار عظيمى است كه كوهها را توان برابرى با آن نيست . و همهء فضايل را ياراى وصول به اوج آن نمىباشد .
9 - فداكارى بىنظير على ( ع ) در شب هجرت
يكى از ويژگيهاى على ( عليه السّلام ) اين است كه وقتى پيامبر ( صلّى اللّه عليه و آله ) هنگام تصميم اجتماع قريشيان براى كشتنش از جانب خدا مأمور به هجرت شد و نمىتوانست آشكارا از بين مشركان ، از مكه خارج گردد ، بلكه مىخواست در پنهانى و بدون اطّلاع آنان بيرون رود تا از گزندشان محفوظ بماند ، اين موضوع را تنها با امير مؤمنان على ( عليه السّلام ) در ميان گذاشت و از ديگران پنهان كرد . و على ( عليه السّلام ) را به دفاع از خود و خوابيدن در بستر خود ، فرا خواند ، به گونهاى كه قريشيان نمىدانستند كه على ( عليه السّلام ) به جاى