نفر نمونه هاى اسلام وكامل ترين مردم وبرگزيدگان عالم وبهترين بهترينان از
فرزندان آدمند وروحانيت اسلامى وخلوص عبوديتى كه در آنان است در هيچ
يك از آفريدگان وجود ندارد ، بنابر اين دعوت آنان براي مباهله در حكم دعوت
همگان است وحضور همان چند نفر به منزله حضور همه أمت است وآمين
گفتن آنان بر دعاى پيامبر صلى الله عليه وآله وسلم كافى است ونيازى به آمين ديگران ندارد . با
توجه به اين مطلب روا مى شود كه آن عمومات بر خصوص همين چند تن
اطلاق گردد . وهر كه در اسرار كتاب با حكمت الهى غور كند ودر آن بينديشد
وبر أهداف آن آگاهى يابد خواهد دانست كه اطلاق اين عمومات بر خصوص
آنان نظير محتواى اين شعر است كه :
ليس على الله بمستنكر * ان يجمع العالم في واحد
( هرگز از خداوند ناخوشايند وناممكن نيست كه همه عالم را در يك شخص
فرآهم آورد ) .
يك نكته جالب : اين كه پيامبر صلى الله عليه وآله وسلم از ميان أنفس ، على واز ميان زنان زهرا را
برگزيد وآورد اما از ميان فرزندان دو تن را آورد واكتفا به يكى نكرد دليل
همان مطلبي است كه ما گفتيم كه آنان از همه برترند ، زيرا چون براي على
وفاطمه نظيري در ميان أنفس وزنها نبود وجود همين دو تن كافى بود ، بر خلاف
حسن وحسين كه وجود يكى از آن دو از وجود ديگرى بي نياز نمى كرد زيرا هر
دو برابر بودند واگر تنها يكى از آنها را فرا مى خواند ترجيح بلا مرجح بود واين
كار با عدل وحكمت سازگارى نداشت . آرى اگر در ميان فرزندان كسان ديگرى
همتاى آن دو پيدا مى شدند پيامبر آنان را نيز فرا مى خواند چنان كه اگر براي على
وفاطمه نيز در ميان أنفس وزنان نظيري بود بر أساس قانون حكمت وعدل
و
الإمام علي بن أبي طالب ( ع ) ( فارسي ) — صفحة 293
مساهمون: حسين استاد ولي
ص٢٩٣