459 [ اتَتْ روائِحُ رَنْدِ الحِمى و زادَ غَرامى ]
1 اتَتْ روائِحُ رَنْدِ الحِمى و زادَ غَرامى * فداى خاك در دوست باد جان گرامى
2 پيام دوست شنيدن سعادت است و سلامت * مَنِ المُبَلّغُ عَنّى الى سُعادَ سلامى
3 بيا به شام غريبان و آب ديدهء من بين * بسان بادهء صافى در آبگينه شامى
4 اذا تَغَرَّدَ عَنْ ذِى الاراكِ طائِرُ خَيرٍ * فَلا تَفرَّدَ عَنْ رَوْضِها انينُ حَمامى
5 بسى نماند كه روز فراق يار سر آيد * رَأيتُ مِنْ هَضَباتِ الحِمى قِبابَ خِيامِ
6 خوشا دمى كه درآيى و گويمت به سلامت * قَدِمْتَ خَيرَ قدومٍ نَزَلتَ خيرَ مَقامِ
7 اميد هست كه زودت به بخت نيك ببينم * تو شاه گشته به فرماندهى و من به غلامى
8 وَ إن دُعيتُ بخلدٍ و صِرتُ ناقِضَ عهدٍ * فما تَطيّب نَفْسى وَ مَا اسْتَطابَ مَنامى
9 بَعِدتُ مِنكَ و قَدْ صِرتُ ذائباً كَهِلالٍ * اگر چه روى چو ماهت نديدهام به تمامى
10 چو سلك دُرّ خوشاب است شعر نغز تو « حافظ » * كه گاه لطف ، سبق مىبرد ز نظم نظامى