318 [ ز دست كوته خود زير بارم ]
1 ز دست كوته خود زير بارم * كه از بالابلندان شرمسارم
2 مگر زنجير مويى گيردم دست * و گرنه سر به شيدايى ، بر آرم
3 ز چشم من بپرس اوضاع گردون * كه شب تا روز ، اختر مىشمارم
4 بدين شكرانه مىبوسم لب جام * كه كرد آگه ز راز روزگارم
5 من از بازوى خود دارم بسى شكر * « كه زور مردم آزارى ندارم »
6 اگر گفتم دعاى مىفروشان * چه باشد حقِّ نعمت مىگزارم
7 تو از خاكم نخواهى بر گرفتن * به جاى اشك اگر گوهر ببارم
8 سرى دارم چو « حافظ » مست ليكن * به عفو آن سرى ، اميدوارم