230 [ چو آفتابِ مى از مشرق پياله برآيد ]
1 چو آفتابِ مى از مشرق پياله برآيد * ز باغ عارض ساقى هزار لاله برآيد
2 نسيم در سرِ گل ، بشكند كُلالهء سنبل * چو از ميان چمن بوى آن كلاله برآيد
3 حكايت شب هجران نه ز آن حكايتهاست * كه شمّهاى ز بيانش به صد رساله برآيد
4 ز گِردخوان نگون فلك طمع نتوان داشت * كه بىملامت صد غُصّه يك نواله برآيد
5 گرت چو نوح نبى صبر هست در غم طوفان * بلا بگردد و كام هزارساله برآيد
6 به سعى خود نتوان برد پى به گوهر مقصود * زهى خيال كه اين كار ، بىحواله برآيد
7 نسيم زلف تو چون بگذرد به تربت « حافظ » * ز خاك كالبدش صدهزار ناله برآيد