[ 30 زلفت هزار دل به يكى تار مو ببست ]
زلفت هزار دل به يكى تار مو ببست * راه هزار چارهگر از چارسو ببست
تا عاشقان ببوى نسيمش دهند جان * بگشود نافهء و در آرزو ببست
شيدا از آن شدم كه نگارم چو ماه نو * ابرو نمود و جلوهگرى كرد و رو ببست
ساقى به چند رنگ مى اندر پياله ريخت * اين نقشها نگر كه چه خوش در كدو ببست
يا رب چه غمزه كرد صراحى كه خُون خم * با نعرههاى قلقلش اندر گلو ببست
مطرب چه پرده ساخت كه در پرده سماع * بر اهل وجد و حال دَرِ هاىوهو ببست
حافظ هر آنكه عشق نورزيد و وصل خواست * احرام طوف كعبهء دل بىوضو ببست
[ 31 آن شب قدرى كه گويند اهل خلوت امشبست ]
آن شب قدرى كه گويند اهل خلوت امشبست * يا رب اين تأثير دولت در كدامين كوكبست
تا بگيسوى تو دست ناسزايان كم رسد * هر دلى از حلقه در ذكر يا رب يا ربست
كشتهء چاه زنخدان توام كز هر طرف * صدهزارش گردن جان زير طوق غبغبست
شهسوار من كه مه آيينهدار روى اوست * تاج خورشيد بلندش خاك نعل مركبست
عكس خوى بر عارضش بين كافتاب گرمرو * در هواى آن عرق تا هست هر روزش تبست
من نخواهم كرد ترك لعل يار و جام مى * زاهدان معذور داريدم كه اينم مذهبست