يكون عامّا كوضعها : ضمير در « يكون » به « كلّ واحد من الموضوع له و المستعمل فيه فى الحروف » و ضمير در « كوضعها » به حروف برمىگردد .
كالاسماء : مقصود اسماء اجناس و اسماء اشاره مىباشد نه اسماء اعلام كه هم وضع و هم موضوع له آنها خاصّ مىباشد .
و انّما الفرق بينهما : ضمير در « بينهما » به اسماء و حروف برگشته و اين عبارت جواب اشكال مقدّر است : كه اگر معانى حروف با اسماء هيچ تفاوتى با هم ندارند پس چرا نمىتوان مثلا كلمهء « الابتداء » را جاى « من » استعمال كرد .
انّها وضعت لتستعمل و تقصد بها : ضمير در « انّها » و ضمير نايب فاعلى در « وضعت » و « لتستعمل » و ضمير در « بها » به اسماء برمىگردد .
بما هو هو : يعنى مستقلا .
و الحروف وضعت لتستعمل : كلمهء « واو » حاليه و جمله نيز جملهء حاليه بوده و ضمير نايب فاعلى در « وضعت » و « لتستعمل » به حروف برمىگردد .
و تقصد بها معانيها : ضمير در « بها » و « معانيها » به حروف برمىگردد .
بما هى آلة و حالة لمعانى المتعلّقات : ضمير « هى » به حروف برگشته و مقصود از « المتعلّقات » نيز مدخول حروف مىباشد .
ليس من طوارى المعنى : ضمير در « ليس » به لحاظ برگشته و اين عبارت نيز خبر براى « لحاظ الآليّة الخ » كه مبتدا بوده مىباشد .
بل من مشخّصات الاستعمال : كلمهء « بل » عاطفه و اضرابيه بوده و ما بعدش عطف بر « من طوارى المعنى » مىباشد . يعنى « بل يكون من مشخّصات الاستعمال » .
فالطّلب المفاد الخ : جواب اوّل مصنّف به دليل اوّل شيخ اعظم مىباشد .
من الهيئة المستعملة فيه : كلمهء « المستعملة » صفت « الهيئة » بوده و ضمير در « فيه » به طلب برمىگردد .
مطلق قابل الخ : كلمهء « مطلق » خبر براى مبتدا « الطّلب المفاد » بوده و كلمهء « قابل » نيز صفت « مطلق » مىباشد .
نهاية الوصول ( شرح فارسى كفاية الأصول ) ( فارسى ) — صفحة 98
مساهمون: حسن سيد اشرفى
ص٩٨