عبادى بودن عمل بوده ، وجود ندارد .
ب : نماز در ايّام عادت و روزهء روز عيدين با التفاوت مكلّف به حرمت ، با قصد قربت اتيان شود . روشن است ؛ قصد قربت با عمل منهى عنه به اين معنا بوده كه اين عبادت ، منهى عنها و مبغوض مولى نبوده و مأمور به مىباشد . بديهى است ؛ اين نحوهء قصد قربت ، تشريع بوده و حرمت تشريعيّه دارد . از طرفى وقتى حرمت تشريعيّه داشته باشد نمىتواند متّصف به حرمت ذاتيّه شود . زيرا اگر بخواهد علاوه بر حرمت تشريعيّه داشتن ، متّصف به حرمت ذاتى نيز بشود ، اجتماع دو حكم متماثل در شىء واحد شده كه سابقا ممتنع و مستحيل بودنش گذشت . بنابراين ، نهى در عبادات ، دلالت بر حرمت ذاتيّه نداشته تا مقتضى فساد باشد . « 1 »
409 - جواب اوّل مصنّف به اشكال ياد شده چيست ؟ ( فانّه يقال . . . الانقياد فافهم )
ج : مىفرمايد : جواب اوّل در واقع به قسمت اوّل از اشكال بوده كه مستشكل گفت ؛ عبادت منهى عنه نمىتواند متّصف به حرمت ذاتى شود .
جوابش اين است كه مقصود از عبادت در اينجا چنان كه قبلا گفته شد ؛ دو قسم مىباشد :
الف : عبادت شأنى : يعنى مقصود از عبادت منهى عنها ، عملى بوده كه شأنيّت عبادت بودن را مىداشت اگر متعلّق نهى قرار نمىگرفت . مثلا نماز زن حائض در ايّام عادت ، مثل نماز زن غير حائض كه مأمور بها بوده ، مىتوانست متعلّق امر قرار گيرد بهگونهاى كه اتيانش بايد با قصد قربت مىبود اگر متعلّق نهى قرار نمىگرفت . بنابراين ، مقصود از عبادت ، عبادت فعلى كه داراى امر فعلى بوده نيست تا گفته شود ؛ اگر به قصد امر انجام نشود كه عبادت نبوده و اگر به قصد امر اتيان شود ؛ چون امر نداشته ، تشريع بوده و حرمت
هامش
( 1 ) - نتيجه آنكه ؛ نماز زن حائض يا روزه عيدين يا خواندن سورهء عزائم در نماز ، اگرچه به جهت تشريع ، عملى حرام و معصيت بوده ولى موجب فساد نماز و روزه نمىشود . به بيان ديگر ؛ مثل نگاه كردن به زن اجنبيّه در اثناء نماز بوده كه اگرچه عملى حرام بوده ولى موجب فساد نماز نمىباشد .