« انّه » به معناى شأن بوده و در « فيه » به وجه و در « لم يفد » به استقراء و ضمير نايب فاعلى در « سلّم » به معتبر بودن استقراء غير مفيد قطع يعنى استقراء مفيد ظنّ و ضمير « هو » و در « يثبت » به استقراء مفيد ظنّ و ضمير نايب فاعلى در « سلّم » دوّمى به اثبات استقراء مفيد ظنّ با اين مقدار و در « منهما » به انائين مشتبهين برمىگردد .
لانّ حرمة الصّلاة فيها تكون . . . احكامه و منها . . . عليها . . . هو المدّعى : ضمير در « فيها » به « تلك الايّام » ايّام استظهار و در « تكون » به حرمت صلاة و در « احكامه » به حيض و در « منها » به « احكامه » و در « عليها » به امرئه و ضمير « هو » به تغليب جانب حرمت برمىگردد .
هذا لو قيل بحرمتها الذّاتيّة . . . و الّا فهو . . . و من هنا . . . انّه ليس منه . . . ليس الخ : ضمير در « بحرمتها » به نماز و ضمير « هو » به مثال مذكور و در « منه » به محلّ كلام و در « ليس » به حرمت وضوء به رشته و در « انّه » به معناى شأن بوده و مشاراليه « هذا » بيان در جواب و مشاراليه « هنا » حرمت از باب تشريع يا از باب قاعدهاى كه موضوعساز حرمت بوده مىباشد .
لو توضّأ منهما . . . غلب جانبها . . . منهما و لو كذلك بل اراقتهما . . . ليس الخ : ضمير در هر دو « منهما » به انائين مشتبهين و در « جانبها » به حرمت و در « إراقتهما » به انائين مشتبهين و در « ليس » به عدم جواز برگشته و كلمهء « توضّأ » هم به صيغه مجهول بوده و هم به صيغهء معلوم كه در اين صورت ، ضميرش به مكلّف برگشته و مشاراليه « كذلك » احتياطا بوده و كلمهء « اراقة » به معناى ريختن مىباشد .
امّا بملاقاتها . . . بعده و لو طهر . . . لو طهرت . . . نجاستها بمجرّد ملاقاتها : ضمير در « بملاقاتها » به اناء ثانيه و در « بعده » به ملاقات اوّلى و در « طهرت » و « نجاستها » و « ملاقاتها » به مواضع ملاقات برمىگردد .
بنجاستها . . . بنجاستها . . . لاستصحابها . . . لحوق . . . فى انّه لو كان . . . كان تعدّد الاضافات
نهاية الوصول ( شرح فارسى كفاية الأصول ) ( فارسى ) — صفحة 850
مساهمون: حسن سيد اشرفى
ص٨٥٠