اشكال و در « عليه » قائل به اقلّ ثواب بودن عبادت مكروهه و در « تكون » به عبادت و در هر دو « فيه » به ماء موصوله قبلشان به معناى فرد و در « لانّه » به فردى از عبادت كه نه مزيّت و نه منقصت داشته برمىگردد .
من كونه . . . انّما هو بقياسه . . . بما لا يحدث معه مزيّة لها . . . كونه اكثر ثوابا : ضمير در « كونه » اوّلى و در « بقياسه » به فرد متشخّص با تشخّص ناسازگار و ضمير « هو » به اقلّ ثواب بودن و در « معه » به ماء موصوله كه « من المشخّصات » بيانش بوده و در « لها » به طبيعت و در « كونه » دوّمى به فرد برمىگردد .
انّ النّهى فى هذا القسم لا يصحّ . . . فانّه يكون فيه . . . حمله . . . فيه . . . له بالعرض الخ :
ضمير در « لا يصحّ » و در « فانّه » و « يكون » و در « حمله » به نهى و در « فيه » اوّلى به قسم اوّل و در دوّمى به قسم سوّم و در « له » به عنوان برگشته و مقصود از « هذا القسم » قسم دوّم مىباشد .
و كان المنهىّ عنه به . . . ان يكون . . . ارشادا الى غيرها من . . . ممّا لا يكون متّحدا معه او ملازما له : ضمير در « به » و در « ان يكون » به نهى و در « غيرها » به عبادت متّحد با عنوان يا ملازم با عنوان و در « لا يكون » به ماء موصوله به معناى فرد و در « معه » يا « له » به عنوان برمىگردد .
هذا . . . فكذلك . . . كما هو المفروض حيث انّه . . . حاله . . . فيحمل على ما حمل عليه فيه :
ضمير « هو » به ترجيح دادن جانب امر و در « انّه » به مفروض و در « حاله » و ضمير نايب فاعلى در « فيحمل » و « حمل » به نهى و در « عليه » به ماء موصوله به معناى معنا و در « فيه » به قسم دوّم برگشته و مشاراليه « هذا » مأمور بها بودن عبادت و منهى عنه بودن عنوان متّحد يا ملازم با عبادت و مشاراليه « كذلك » مأمور بها بودن عبادت و منهى عنه بودن عنوان مىباشد .
حيث انّه بالدّقّة يرجع اليه . . . ليس الاتّحاد . . . من مخصّصاته و مشخّصاته . . . اختلافها
نهاية الوصول ( شرح فارسى كفاية الأصول ) ( فارسى ) — صفحة 755
مساهمون: حسن سيد اشرفى
ص٧٥٥