در « تشخّصها » و « وقوعها » و « كونها » به صلاة و در « فيه » اوّلى به حمّام و در « لا يناسب » به تشخّص مذكور يعنى تشخّص نماز با وقوعش در حمّام و ضمير در « فيه » دوّمى و در « كان » به بودن در حمّام برمىگردد .
و ربّما يحصل لها لاجل تخصّصها . . . معها مزية فيها . . . و ذلك . . . نفسها : ضمائر مؤنّث در « لها » ، « تخصّصها » ، « معها » و « فيها » به صلاة و در « نفسها » به طبيعت مأمور بها برگشته و كلمهء « مزية » فاعل براى « يحصل » بوده و مشاراليه « ذلك » حصول مزيّت در صلاة به خاطر تخصّصش به خصوصيّت بسيار سازگار مىباشد .
اذا كانت . . . معه . . . لها مقدار . . . فيما كان تشخّصها بما له . . . و تنقص فيما اذا تكن له ملائمة : ضمير در « كانت » و « لها » و « تشخّصها » به طبيعت مأمور بها و در « معه » به تشخّص و در « له » به ماء موصوله به معناى فرد و در « تنقص » به « تلك المزيّة » و در « له » به تشخّص برگشته و كلمهء « لها » خبر مقدّم و كلمهء « مقدار » اسم مؤخّر و اين مبتدا و خبر روى هم ، خبر براى « كانت » مىباشد .
و لذلك . . . ثوابها . . . يزيد اخرى . . . و يكون النّهى فيه . . . مزيّتها فيه ارشادا : ضمير در « ثوابها » و در « مزيّتها » به طبيعت و در « يزيد » به ثواب طبيعت و در هر دو « فيه » به متشخّصشدهء با تشخّص ناسازگار با طبيعت برگشته و كلمهء « ارشادا » خبر براى « يكون » بوده و مشاراليه « لذلك » طبيعت با افراد متناسب و يا غير متناسب تحقّق پيدا مىكند مىباشد .
الى ما لا نقصان فيه من . . . و يكون . . . منه و ليكن هذا . . . انّها تكون الخ : ضمير در « فيه » به ماء موصوله كه « من سائر الافراد » بيانش بوده و در « يكون » به ماء موصوله يعنى ساير افراد و در « منه » به متشخّصشدهء با تشخّص ناسازگار و در « انّها » و « تكون » به عبادت برگشته و مشاراليه « هذا » ارشاد به ثواب بيشتر داشتن فرد ديگر مىباشد .
و لا يرد عليه . . . تكون . . . ما لا مزيّة فيه . . . لانّه . . . ممّا فيه المنقصة : ضمير در « لا يرد » به
نهاية الوصول ( شرح فارسى كفاية الأصول ) ( فارسى ) — صفحة 754
مساهمون: حسن سيد اشرفى
ص٧٥٤