انّما يكون لاجل كونه الخ : ضمير در « يكون » به اطلاق شرط بر متأخّر و در « كونه » به متأخّر برمىگردد .
يكون بذاك الوجه : ضمير در « يكون » به مأمور به برمىگردد .
كما كان فى الحكم : ضمير در « كان » به شرط برمىگردد .
لاجل دخل تصوّره فيه : ضمير در « تصوّره » به شرط و در « فيه » به حكم برمىگردد .
لو لا لحاظها لما حصل له الرّغبة : ضمير در « لحاظها » به اطراف و حدود و ضمير در « له » به آمر برمىگردد .
او لما صحّ عنده الوضع : ضمير در « عنده » به آمر برگشته و مقصود از « وضع » حكم وضعى و انتزاع آن مىباشد .
و هذه : مقصود توضيحات و بيانات مصنّف مىباشد .
ما بسطناه من المقال : ضمير مفعولى در « بسطناه » به ماء موصوله برگشته و « من المقال » بيان ماء موصوله مىباشد .
فى رفع هذا الاشكال : يعنى اشكال انخرام قاعدهء عقليّه .
و لم يسبقنى اليه احد : ضمير در « اليه » به مقال برمىگردد .
و لا يخفى انّها بجميع اقسامها : ضمير در « انّها » و « اقسامها » به مقدّمه برمىگردد .
يتّصف اللّاحق : مقصود از « اللّاحق » مقدّمهء متأخّره مىباشد .
و السّابق : مقصود از « السّابق » مقدّمه متقدّمه مىباشد .
اذ بدونه : ضمير در « بدونه » به لاحق يا شرط برمىگردد .
باتيان المشروط به : ضمير در « به » به شرط برمىگردد .
مراعا باتيانه : ضمير در « باتيانه » به شرط برمىگردد .
فلولا اغتسالها : ضمير در « اغتسالها » به مستحاضه برمىگردد .
نهاية الوصول ( شرح فارسى كفاية الأصول ) ( فارسى ) — صفحة 66
مساهمون: حسن سيد اشرفى
ص٦٦