مىباشد .
ثم انّه . . . مقدّماته بانحائها الّا فيما اذا رتّب عليه الواجب لو سلّم اصلا : ضمير در « انّه » به معناى شأن بوده و در « مقدّماته » به واجب و در « انحائها » به مقدّمات و در « عليه » به ماء موصوله به معناى مقدّمه و ضمير نايب فاعلى در « سلّم » به صحت منع مولى برمىگردد .
ضرورة انّه . . . منها حينئذ . . . الّا انّه ليس . . . بها . . . بل لاجل المنع عن غيرها المانع . . .
هاهنا : ضمير در « انّه » به معناى شأن بوده و در « منها » به مقدّمه و در « انّه » و در « ليس » به مقدّمهء موصله ، مقدّمهء واجب بوده و در « بها » و در « غيرها » به موصله برگشته و كلمهء « المانع » صفت براى « المنع » يعنى منع مولى بوده و مقصود از « حينئذ » يعنى « حين منع المولى من مقدّمات الواجب » و مشاراليه « هاهنا » منع مولى از مقدّمهء غير موصله مىباشد .
مع انّ . . . عنه كذلك نظرا . . . وجهه انّه . . . حينئذ . . . منه . . . مقدّمته . . . به : ضمير در « عنه » به مولى و در « منه » و در « مقدّمته » و « به » به واجب برگشته و در « انّه » به معناى شأن بوده و مشاراليه « كذلك » مقدّمات غير موصله بوده و مقصود از « حينئذ » يعنى « حين منع المولى » بوده و كلمهء « نظرا » اسم مؤخّر براى « انّ » مىباشد .
ان يكون الايجاب . . . بها و هو محال فانّه يكون الخ : مقصود از « الايجاب » واجب كردن ذى المقدّمه بود و ضمير در « بها » به « صورة الاتيان » صورت اتيان به مقدّمهء موصله و ضمير « هو » و ضمير در « فانّه » و در « يكون » به اختصاص داشتن وجوب ذى المقدّمه به صورت اتيان مقدّمهء موصله برمىگردد .
شرح ( پرسش و پاسخ )
173 - پس هيچ تفاوتى بين موصله بودن و غير موصله بودن مقدّمه نمىباشد اگر موصله بودن ، شرط براى وجوب مقدّمه نباشد ؟ ( نعم انّما . . . فافهم )
ج : مىفرمايد : آرى ، تفاوت وجود دارد و تفاوت از آن جهت بوده كه ذى المقدّمه و واجب