143 - جواب مصنّف به اين اشكال كه اگر منشأ عبادى بودن طهارات سهگانه تعلّق امر نفسى مستحبّى به آنها بوده ، پس بايد طهارتهاى سهگانه را به قصد امتثال امر نفسى اتيان كرد و حال آنكه اتّفاق نظر بوده كه مىتوان به قصد امر غيرى آنها نيز اكتفاء كرده و آنها را اتيان كرد چيست ؟ « 1 » ( و الاكتفاء به قصد . . . فافهم )
ج : مىفرمايد : اينكه اكتفاء به قصد امر غيرى مىتوان كرد « 2 » به اين جهت بوده كه امر غيرى ، داعى و انگيزه براى اين مىشود كه اين طهارتها را با قصد قربت اتيان كرد . به عبارت ديگر ، امر غيرى مىگويد ؛ واجب است وضوء را كه مقدّمهء نماز بوده اتيان كرد ، حال وضويى كه اين امر غيرى ، داعى بر وجوب انجام آن براى نماز بوده ، عبارت از وضوى با قصد قربت يعنى وضويى كه مستحبّ نفسى بوده مىباشد . زيرا گفته شد ؛ طهارتهاى سهگانهاى كه مستحبّ نفسى و عبادى بوده ، مقدّمهء براى نماز و غيره مىباشند و نه مطلق طهارتهاى سهگانه بدون قصد قربت . « 3 »
هامش
( 1 ) - يعنى اگر عبادى بودن طهارتهاى سهگانه ، ناشى از امر نفسى مستحبّى باشد ، بايد آنها را به قصد قربت تنها و نه به قصد امتثال امر غيرى انجام داد . مثلا وقتى مىخواهيم براى نماز ، وضوء بگيريم ، بايد نيّت شود كه وضوء مىگيرم « قربة الى اللّه » و نه اينكه وضوء مىگيرم براى نماز ، يعنى نه وضوى واجبى كه مقدّمه نماز مىباشد و حال آنكه فقها فتوا دادهاند كه وضوء را مىتوان هم به قصد قربت و هم براى نماز و به قصد امتثال امر غيرى يعنى با نيّت وضوى واجب براى نماز انجام داد و هر دو نيز صحيح است . بلكه بعضى گفتهاند ؛ بعد از داخل شدن وقت ، بايد وضوء را تنها به قصد امتثال امر غيرى انجام داد و اگر با قصد قربت تنها باشد ، صحيح نبوده و نماز با آن نيز صحيح نمىباشد . بنابراين ، اگر عبادى بودن طهارات از امر نفسى مستحبّى مىباشد ، چرا وضوء را مثلا با قصد امر غيرى نيز مىتوان انجام داد و حتّى بعد از دخول وقت در نظر بعضى از فقها بايد فقط به قصد امر غيرى انجام داد ؟
( 2 ) - يعنى علاوه بر آنكه مىتوان وضوء را با نيّت « قربة الى اللّه » براى نماز گرفت ، همچنين مىتوان به قصد امتثال امر غيرى يعنى با نيّت وضوى واجب براى نماز گرفت .
( 3 ) - در واقع اشكال اين است ؛ با آمدن امر غيرى ، اگر امر نفسى مستحبّى باقى بوده كه بايد تنها به