بوده و هم مىتواند به صيغه مجهول باشد و در اين صورت عبارت « انّ الخ » نايب فاعل « توهم » مىباشد . ضمير « منه » به تعارف تعبير برمىگردد .
يكون طلبا حقيقيّا يصدق عليه الخ : ضمير در « يكون » به مفاد صيغه و در « عليه » به طلب حقيقى برگشته و جملهء « يصدق عليه الخ » صفت « طلبا حقيقيّا » كه خبر براى « يكون » بوده مىباشد .
بالحمل الشّائع : يعنى « حمل شايع صناعى » كه حمل مفهوم بر مصداق است .
و لعمرى انّه الخ : ضمير در « انّه » به مفاد صيغهء طلب حقيقى بوده باشد برمىگردد .
اذا لم يكن قابلا الخ : ضمير در « لم يكن » به طلب حقيقى برمىگردد .
لا يقتضي ان لا يكون مفاد الهيئة قابلا له : ضمير در « لا يقتضى » به قابل تقييد نبودن طلب حقيقى و در « له » به تقييد برگشته و مقصود از « مفاد الهيئة » مفهوم طلب مىباشد .
و ان تعارف تسميته بالطّلب ايضا : كلمه « ان » وصليّه بوده و ضمير در « تسميته » به مفاد هيئت برگشته و مقصود از « ايضا » همچون تسميهء طلب حقيقى به طلب مىباشد .
و عدم تقييده الخ : ضمير در « تقييده » به طلب برگشته و اين عبارت ، جواب سؤال مقدر است به اينكه « اگر مقصود از « طلب » در تعبير از مفاد هيئت ، عبارت از طلب انشايى است پس چرا تعبير به طلب انشايى نكردهاند ؟ »
ارادة خصوصه : ضمير در « خصوصه » به انشايى برمىگردد .
و انّ الطّلب الحقيقىّ الخ : عبارت « انّ » با بعدش تأويل به مصدر رفته و عطف به « وضوح » مىباشد .
لا يكاد ينشأ بها : ضمير نايب فاعلى در « ينشأ » به طلب حقيقى و در « بها » به هيئت برمىگردد .
فانقدح بذلك : مشار اليه « ذلك » مقصود از طلب در تعابير حضرات ، طلب انشايى بوده و
نهاية الوصول ( شرح فارسى كفاية الأصول ) ( فارسى ) — صفحة 234
مساهمون: حسن سيد اشرفى
ص٢٣٤