نكات دستورى و توضيح واژگان
ثانيهما انّ تقييد الهيئة يوجب الخ : كلمهء « ثانيهما » مبتدا و ضمير در آن به « وجهين » برگشته و خبر نيز عبارت « انّ » با اسم و خبرش مىباشد .
انّ تقييد الهيئة يوجب : كلمهء « تقييد » اسم براى « انّ » و اضافه به « الهيئة » شده و جمله « يوجب » كه ضمير در آن به « تقييد الهيئة » برگشته نيز خبر براى « انّ » و اين عبارت نيز خبر براى « ثانيهما » مىباشد .
و يرتفع به مورده : ضمير در « به » به تقييد هيئت و در « مورده » به اطلاق مادّه برمىگردد .
بخلاف العكس : يعنى در موردى كه مادّه تقييد شود .
بين تقييدين كذلك : مشار اليه « كذلك » يعنى تقييد يكى موجب ارتفاع اطلاق ديگر مىشود مثل تقييد هيئت و وجوب كه موجب ارتفاع اطلاق مادّه مىشود و تقييد ديگرى موجب ارتفاع اطلاق ديگرى نمىشود مثل تقييد مادّه و واجب كه موجب ارتفاع و بطلان اطلاق هيئت نمىشود .
كان التّقييد الّذى لا يوجب الخ : كلمهء « التّقييد » اسم براى « كان » و كلمهء « الّذى » با جملهء صلهء بعدش « لا يوجب » كه ضمير در آن به « التّقييد » برگشته ، صفت براى « التّقييد » و خبر « كان » نيز كلمهء « اولى » مىباشد .
فلا جل انّه الخ : ضمير در « انّه » به معناى شأن بوده و اين عبارت جواب « امّا » مىباشد .
لانّها لا محالة لا تنفكّ الخ : ضمير در « لانّها » و در « لا تنفكّ » به مادّه برمىگردد .
على حاله : ضمير در « حاله » به محلّ حاجت برمىگردد .
و عدمه : ضمير در « عدمه » كه به « وجود القيد » عطف بوده به قيد برمىگردد .
و ان لم يكن مجازا : ضمير در « يكن » به تقييد برمىگردد .
الّا انّه خلاف الاصل : ضمير در « انّه » به تقييد برگشته و منظور از « الاصل » اصالة الاطلاق مىباشد .