فى محلّ النّزاع ايضا : مقصود از « ايضا » همچون مقدّمات وجوديّهء واجب مطلق مىباشد .
فلا وجه لتخصيصه : ضمير در « لتخصيصه » به محلّ نزاع برمىگردد .
تكون فى الاطلاق الخ : ضمير در « تكون » به مقدّمات وجوديّهء واجب مشروط برمىگردد .
بناء على وجوبها الخ : ضمير در « وجوبها » به مقدّمه برمىگردد .
و امّا الشرط المعلّق عليه الايجاب : كلمهء « المعلّق » اسم مفعول و صفت براى « الشرط » و جار و مجرور « عليه » متعلّق به آن بوده و ضمير در آن به « الشّرط » برگشته و كلمهء « الايجاب » نايب فاعل براى « المعلّق » مىباشد .
فخروجه ممّا لا شبهة فيه : ضمير در « خروجه » به شرط ياد شده و ضمير در « فيه » به خروج برمىگردد .
و لا ارتياب : عطف به « لا شبهة » مىباشد . يعنى « و ممّا لا ارتياب فيه » .
امّا على الخ : بيان نحوهء خروج شرط از محلّ نزاع بنا بر رأى مشهور است .
فلكونه مقدّمة وجوبيّة : ضمير در « فلكونه » به شرطى كه ايجاب برآن معلّق شده برمىگردد .
فلانّه و ان كان الخ : ضمير در « فلانّه » و در « كان » به شرط ياد شده يعنى شرطى كه ايجاب برآن معلّق شده برمىگردد .
الّا انّه اخذ الخ : ضمير در « انّه » و ضمير نايب فاعلى در « اخذ » به شرط ياد شده برمىگردد .
يترشّح عليه الوجوب منه : ضمير در « عليه » به شرط ياد شده و در « منه » به واجب برگشته و كلمهء « الوجوب » فاعل براى « يترشّح » مىباشد .
فانه جعل الشّيء واجبا : ضمير در « فانّه » به معناى شأن و كلمهء « الشّيء » نايب فاعل براى « جعل » و كلمهء « واجبا » مفعول دوم آن بوده و اين عبارت ، دليل عدم ترشّح وجوب به شرط از واجب مىباشد .
حصول ذاك الشّرط : مقصود از « ذاك الشّرط » شرطى است كه ايجاب برآن معلّق شده مىباشد .
نهاية الوصول ( شرح فارسى كفاية الأصول ) ( فارسى ) — صفحة 119
مساهمون: حسن سيد اشرفى
ص١١٩