الاطلاق » صفت براى « وجه » مىباشد .
على حاله : ضمير در « حاله » به مطلق برمىگردد .
هنا فى انّه الخ : مشاراليه « هنا » تصرّف كردن بوده و ضمير در « انّه » به معناى شأن مىباشد .
فنقول هذا يختلف . . . فيهما : ضمير در « يختلف » به « هذا » كه مشاراليهاش ، تصرّف بوده برمىگردد .
امّا ان يكونا . . . اما ان يكونا متّفقين : ضمير در هر دو « يكونا » كه در اصل « يكونا » بوده به مطلق و مقيّد برمىگردد .
الاوّل ان يكونا الخ : كلمهء « الاوّل » مبتدا و عبارت « ان يكونا الخ » تأويل به مصدر رفته و خبر بوده و ضمير در « يكونا » به مطلق و مقيّد برمىگردد .
حينئذ : يعنى « حين اذ يكونان مختلفين » .
يكون قرينة الخ : ضمير در « يكون » به مقيّد برمىگردد .
فاذا قال . . . ثمّ قال : ضمير در هر دو « قال » به طبيب برمىگردد .
فانّه يفهم منه . . . هو الخ : ضمير در « فانّه » به معناى شأن بوده و ضمير در « منه » به مقيّد يعنى « لا تشرب اللّبن الحامض » و ضمير « هو » به مطلوب برمىگردد .
و هذا لا يفرق فيه : ضمير در « منه » به « هذا » برمىگردد كه مشاراليهاش ، حمل مطلق بر مقيّد در وقتى كه مختلف باشند مىباشد .
نحو قوله : يعنى « هذا نحو قوله » و ضمير در « قوله » به قائل يا مولى برمىگردد .
مثل قوله . . . المقيّد بقوله : يعنى « هذا مثل قوله . . . » ضمير در هر دو « قوله » به معصوم برگشته و كلمهء « المقيّد » صفت براى « قوله » اوّلى مىباشد .
فى الغنم المعلوفة : مقصود غنمى است كه از علفهاى بيابان كه مجانى بوده استفاده
نهاية الإيصال ( شرح فارسى أصول الفقه ) ( فارسى ) — صفحة 607
مساهمون: حسن سيد اشرفى
ص٦٠٧