در « فيه » به مقيّد برمىگردد .
و شيوع ارادته منه : كلمهء « شيوع » عطف به « كثرة » بوده و اضافه به بعدش شده و ضمير در « ارادته » به مقيّد و در « منه » به لفظ برمىگردد .
فى انّه حينئذ : ضمير در « انّه » به معناى شأن بوده و مقصود از « حينئذ » يعنى « حين اذ كان الانصراف ناشئا من ظهور اللّفظ » .
يجعل اللّفظ . . . و معه : ضمير در « يجعل » به ظهور ناشى از خود لفظ و ضمير در « معه » به مقيّد به تقييد لفظى برمىگردد .
هى مرجعها الخ : ضمير « هى » مبتدا و خبرش « مرجعها » بوده و اين جمله ، صله براى « الّتى » كه صفت براى اصالة الاطلاق مىباشد و هر دو ضمير مؤنّث به اصالة الاطلاق برمىگردد .
بل كان الخ : ضمير در « كان » به انصراف برمىگردد .
الفرد المنصرف اليه : كلمهء « المنصرف » اسم مفعول و صفت براى كلمهء « الفرد » و ضمير نايب فاعلىاش به لفظ و ضمير در « اليه » به « الفرد » برمىگردد .
الخارجيّة له : ضمير در « له » به « الفرد » برمىگردد .
فيكون مألوفا الخ : ضمير در « فيكون » به فردى كه لفظ ، منصرف به آن بوده يعنى « الفرد المنصرف اليه » برمىگردد .
فى هذا الانصراف : يعنى انصراف غير ناشى از لفظ .
فالحقّ انّه لا اثر لهذا الانصراف . . . فى اطلاقه : ضمير در « انّه » به معناى شأن بوده و ضمير در « اطلاقه » به لفظ برمىگردد .
فلا يمنع الخ : ضمير در « يمنع » به « هذا الانصراف » برمىگردد .
نهاية الإيصال ( شرح فارسى أصول الفقه ) ( فارسى ) — صفحة 594
مساهمون: حسن سيد اشرفى
ص٥٩٤