و شرائه للحم الغنم : كلمه « شرائه » عطف بر « انبعاث » بوده و ضميرش به مكلّف برمىگردد .
فلو انّ المولى ليس له غرض اكثر من . . . حكمه : ضمير در « له » و « حكمه » به مولى برگشته و كلمهء « اكثر » صفت براى « غرض » كه اسم مؤخّر براى « ليس » بوده مىباشد .
فيجوز له . . . غرضه و لبيانه : ضمير در « له » و « غرضه » به مولى برگشته و كلمهء « لبيانه » عطف بر « لتحقيق » بوده و ضميرش به « موضوع حكمه » موضوع حكم مولى برمىگردد .
و لا يحتاج الى ان يبيّن انّه الخ : ضمير در « لا يحتاج » و « يبيّن » به مولى و در « انّه » به قدر متيقّن برمىگردد .
امّا لو كان غرضه اكثر من ذلك : ضمير در « غرضه » كه اسم براى « كان » بوده به مولى برگشته و كلمهء « اكثر » خبر و اضافه به « ذلك » شده كه مشاراليهاش تحقّق موضوع مىباشد .
بان كان غرضه ان يفهم . . . بتمامه : ضمير در « غرضه » و ضمير در « يفهم » به مولى و ضمير در « بتمامه » به موضوع برمىگردد .
فلا يجوز له الاعتماد الخ : ضمير در « له » به مولى برمىگردد .
و الّا : يعنى « و ان اعتمد على القدر المتيقّن فى هذا الفرض » .
لكان مخلّا بغرضه : ضمير در « لكان » به اعتماد كردن بر قدر متيقّن و ضمير در « بغرضه » به مولى برمىگردد .
فاذا لم يبيّن و اطلق الكلام : ضمير در هر دو فعل به مولى برمىگردد .
انّ تمام موضوعه هو المطلق . . . و غيره : ضمير در « موضوعه » به حكم مولى و ضمير « هو » به تمام موضوع و ضمير در « غيره » كه عطف به « القدر المتيقّن » بوده به قدر متيقّن
نهاية الإيصال ( شرح فارسى أصول الفقه ) ( فارسى ) — صفحة 579
مساهمون: حسن سيد اشرفى
ص٥٧٩