اختصاص اطلاق به مفردات برمىگردد .
اذ مثّلوا : ضمير در « مثّلوا » به اصوليّون برمىگردد .
بل يكون فى الجمل ايضا : ضمير در « يكون » به اطلاق برگشته و مقصود از « ايضا » مثل مفردات مىباشد .
الّذى يقتضى الخ : ضمير در « يقتضى » به اطلاق صيغه برگشته و موصول « الّذى » با جملهء صلهاش ، صفت براى « اطلاق صيغهء افعل » مىباشد .
فان الاطلاق فيها انّما هو الخ : ضمير در « فيها » به صيغهء افعل و ضمير « هو » به اطلاق برمىگردد .
عندهم : ضمير در « عندهم » به اصوليّون برمىگردد .
ليس هناك . . . لمطلقاتها : مشاراليه « هناك » جملات بوده و ضمير در « لمطلقاتها » نيز به جملات برمىگردد .
يشملها : ضمير فاعلى در « يشملها » به بحث مقدّمات حكمت و ضمير در مفعولى در آن به جملات برمىگردد .
فى مناسباتها : ضمير در « مناسباتها » به جملات برمىگردد .
و نحوها ضمير در « نحوها » : به جملهء شرطيّه برمىگردد .
شرح ( پاسخ و پرسش )
696 - مقصود مصنّف از متلازم بودن اطلاق و تقييد در مسئلهء دوّم چيست ؟ ( المسألة الثّانية الاطلاق و . . . استحال الاطلاق )
ج : مىفرمايد : سابقا اشاره كرديم ؛ تقابل بين اطلاق و تقييد از باب تقابل ملكه و عدم